81-90 [อ่านบนมือถือ]

zipper

08-07-2005, 03:13 PM

จานด้านล่างจะอยู่เฉย ถ้าจะว่ากันไปคล้าย ๆ เฮลิคอปเตอร์ เพราะว่าเฮลิคอปเตอร์ของเราปีกหมุน ใบพัดหมุน ตัวอยู่นิ่ง นี่เป็นสภาพจาน แต่มีสภาพคล้ายปีกหมุน ๆ ไปแต่มีความเร็วมาก และก็มีไอด้านท้ายมีรังสีขับ ก็รวมความว่าจุไรเห็นยานพาหนะ ๓ อย่างก็แปลกใจ

พระท่านก็บอกว่า "อยากจะถามความเร็วไหม" เธอก็อยากจะทราบ สมมุติว่าเขาไปโลกมนุษย์ จึงไปถามเจ้าหน้าที่ของเขา

เจ้าหน้าที่เห็นแล้วก็แปลกใจ รูปร่างหน้าตาก็เหมือนกับคน แต่ไม่เหมือนเขา ๆ ก็ถามว่า "มาจากโลกไหน"

พระท่านก็ตอบว่า "คนพวกนี้ สองคนที่มาจากโลกชมภู"

เขาก็ชี้ไปที่พระถามว่า "ท่านมาจากโลกไหน"

พระท่านก็ตอบว่า "ฉันมาจากโลกไม่รู้จักดับ" และท่านก็ถามว่า "ยานพาหนะทั้งหมดมีความเร็วมากไหม จากดาวดวงนี้ไปดาวดวงโน้น" ท่านชี้มาที่โลกมนุษย์

เขาก็บอกว่า "การไปดาวดวงนั้นจริง ๆ ไม่เกิน ๓๐ ชั่วโมงก็ถึง"

เอาล่ะ บรรดาลูกรักทั้งหลายชมกันแค่นี้ก็แล้วกัน หมดเวลาแล้ว ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านผู้ฟัง และท่านผู้อ่านทุกท่าน สวัสดี

<center><h2>จุไรท่องเที่ยวดาวพระศุกร์</h2>
<h4>โดย ส.ธ.</h4></center>

บรรดาลูกรักทั้งหลาย วันนี้ตรงกับวันที่ ๒๓ กรกฎาคม ๒๕๒๐ ซึ่งตรงกับวันแรม ๑๓ ค่ำ เดือน ๘ วันนี้เรื่องของจุไรจะไปเที่ยวเฉพาะโลกพระศุกร์ เป็นอันว่า ๒ ตอนนี่ไปเฉพาะดาวพระศุกร์อย่างเดียว ขอรวบรัดตัดความ หลังจากที่คุณแม่ตำหนิหรือว่าเตือนจุไรว่าการทำสมาธิของจุไรยังช้ามากนัก ทั้งนี้เพราะว่ากว่าจะไปไหนได้ต้องขยับเขยื้อนตั้งสมาธิอยู่นาน คุณแม่แนะนำจุไรว่า ความจริงเรื่องสมาธิก็ดี การทรงกำลังจิตให้สะอาดก็ดีจะต้องมีเป็นระยะตลอดวัน

คำว่า "เป็นระยะ" บรรดาท่านพุทธบริษัท นั่นก็หมายความว่า วันหนึ่งจะมีเฉพาะจิตที่ว่างจากงานอื่น เวลาเดินไปธุระก็ดี เดินไปโรงเรียนก็ดี นั่งอยู่ว่างจากการงานก็ดี เวลานั้นเมื่อจิตว่างจากอย่างอื่นก็ให้ชำระจิตให้สะอาด
คือไม่นึกถึงอารมณ์นิวรณ์ทั้ง ๕ ประการ แกล้งทำลืมนิวรณ์ ๕ ประการเสีย แล้วก็จิตรู้ลมหายใจเข้าออก จิตนึกภาวนา จิตนึกเห็นพระพุทธรูปก็ดี พระสงฆ์ก็ดี หรือว่ารูปพระพุทธเจ้าตามที่เคยเห็นก็ตาม อย่างใดอย่างหนึ่งให้ทรงตัว วาระหนึ่งจะได้สัก ๒-๓ นาทีก็ใช้ได้

เมื่อทำอาการอย่างนี้จนชินภาพพระจะแจ่มใส จิตจะมีสภาพทรงตัวตามขณะที่ต้องการ และเมื่อต้องการจะรู้อะไรจริงๆ ให้รวบรัดตัดใจความ ไม่ต้องจับอารมณ์ภาวนาแค่กำหนดจิตจับลมหายใจปั๊บ ขึ้นไปปุ๊บ ไปไหนก็ไปได้ทันที
อยากรู้อะไรก็รู้ได้ทันที แต่ว่าเมื่อรู้แล้วเห็นแล้ว ถ้าต้องการความแม่นยำ เวลานั้นให้นึกถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ให้เห็นภาพของพระองค์ แล้วก็ใจนึกถามภาพนั้นว่าเป็นอะไร ถ้าความรู้สึกของใจบอกว่าเป็นอะไรให้เชื่อตามนั้นทันที เป็นอันว่าบรรดาท่านพุทธบริษัท เรื่องนี้เป็นนิทาน แต่ว่าตอนปฏิบัตินี่ไม่ใช่เรื่องนิทาน ขอยืนยันว่ามีผลตามนั้น ถ้าบรรดาท่านพุทธบริษัททำได้จะเป็นได้อย่างนั้นจริง ๆ

ต่อนี้ไปขอบรรดาท่านพุทธบริษัทชายหญิง และบรรดาลูกรักทั้งหลายก็พากันฟังเรื่องราวของจุไร เมื่อจุไรฟังคำแนะนำของแม่ หรือว่าแม่ตำหนิกลาย ๆ เธอก็ต้องตั้งใจทำตามนั้น อาศัยอารมณ์ใจที่เป็นเด็ก แล้วก็เป็นเด็กดี เชื่อพ่อ เชื่อแม่ เชื่อครูบาอาจารย์โดยการใช้ปัญญา ลูกหลานที่รักพึงทราบ
ว่าคนที่มีสมาธิขนาดนี้สามารถได้ส่วนหนึ่งปลีกย่อยของอภิญญาสมาบัติ แต่ก็มีความสำคัญมากสามารถจะทบทวนความรู้สึกความประพฤติของผู้อื่นได้ คำแนะนำใด ๆ ของแม่ก็ดี ของพ่อก็ดี ของครูบาอาจารย์ก็ดี ของชาวบ้านก็ตามที จะถูกหรือจะผิดก็สามารถสอบได้ด้วยกำลังใจที่เป็นสมาธิ และก็จิตที่มีอารมณ์สะอาดถามภาพพระ นึกถึงพระแล้วก็ถามทันทีว่านี่ผิดหรือถูก แต่ความรู้สึกเกิดอย่างไรขณะนั้นจิตสะอาดจะบอกตรงตามความเป็นจริง
และเชื่อตามนั้นได้

ก็รวมความว่าลูกรักที่เป็นเด็กทุกคนหรือว่าลูกที่เป็นผู้ใหญ่ก็ตาม ญาติโยมที่เป็นผู้ใหญ่กว่าก็ตาม ถ้าใช้กำลังใจอย่างนี้อารมณ์ผิดจะหายาก เราจะเชื่อในสิ่งที่ควรเชื่อหรือว่ามีท่านยืนยันว่าควรเชื่อเราก็เชื่อ ท่านยืนยันว่าสิ่งนี้ไม่ควรเชื่อเราจะได้ไม่เชื่อ จะได้ไม่มีคนมาโกงเราหลอกเราให้เชื่อ และทำความผิด เป็นอันว่าตอนนี้ก็เลยไปนิดเสียเวลามา ๕ นาที ต่อนี้ไปก็เข้าเรื่องของจุไร

วันนั้นจุไรว่างจากการงานก็มีความรู้สึกนึกถึงคำแนะนำของแม่ ความจริงตั้งแต่แม่เตือนเธอก็ปฏิบัติตามตลอดเวลาแต่ว่ามาตอนนี้มีอารมณ์ว่างก็คิดว่าคุณแม่เตือน การที่จะไปไหนจะรู้อะไรได้ทั้งทีก็ต้องตั้งจิตให้อารมณ์เป็นสมาธิอยู่ มันไม่ถูกต้อง มันไม่ผิด แต่ว่าช้าเกินไป ไม่ทันกับเหตุการณ์ แม่ต้องการให้เราต้องการจะรู้อะไรนึกรู้ได้ทันที ถ้าเห็นภาพนั้นแล้วก็นึกถึงองค์สมเด็จพระประทีปแก้วคือพระพุทธเจ้า เห็นภาพท่านชัดถามท่านทันทีอย่างนี้เร็วมากแล้วก็มีความถูกต้อง

วันนั้นเวลานั้นเธอมีอารมณ์โปร่งเธอก็มีความรู้สึก ว่าวันวานนี้ไปเที่ยวดาวพฤหัสบดี การชมดาวหลายดวงก็ดี ไปเที่ยวดาวพฤหัสก็ดี รู้สึกว่าอีโหลกโขลกเขลกมาก พร่องแพร่งมาก ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะกำลังใจไม่ปกติ มีความเหน็ดเหนื่อยจากการงานอย่างอื่น แล้วก็มีอารมณ์ค้าง คำว่า "อารมณ์ค้าง" ไม่ใช่ อารมณ์โกรธ มีจิตเป็นกังวล
วันนี้กำลังใจของตนเป็นอิสระ คือมีความเยือกเย็นก็ควบคุมกำลังใจเล่นโก้ ๆ คิดว่าวานนี้ไปดาวพฤหัสมาแล้ว
วันนี้ถ้ามีโอกาสว่างจะชวนคุณแม่ไปเที่ยวดาวพระศุกร์ เพราะภาพดาวพระศุกร์ที่เห็นวานนี้รู้สึกว่ามีเมฆหมอก มีลมพัดแรง หมุนคล้าย ๆ กับมีพายุอยู่ภายนอก ไม่สามารถจะเข้าไปได้ นั่นเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมดาจะเข้าไปไม่ได้ และยานพาหนะธรรมดาจะเข้าไปได้ยาก แต่ว่าถ้าเป็นจรวดของฝรั่งก็ไปไม่ยากเหมือนกันเพราะไม่กลัวกระแสลม
อาจจะถูกลมต้านทานได้บ้างแต่ก็ไม่มาก แต่เราเป็นพวก ๒ ประเภท คือ รูปธรรมกับนามธรรม เราทิ้งรูปธรรมไว้ที่นี่คือรูปร่างร่างกายไว้ที่นี่ ใช้กายที่เป็นนามธรรมไปที่โน่น นามธรรมไม่มีอันตราย

เธอคิดในใจว่า ถ้าโปร่งดีวันนี้จะลองไปดูโลกพระศุกร์ และจะคอยคุณแม่สักนิดหนึ่ง คุณแม่จะว่างหรือยังก็ไม่ทราบ เธอคิดเท่านี้จิตก็เริ่มจับอารมณ์ นึกถึงภาพพระพุทธเจ้าเท่าที่เคยเห็น พอนึกปั๊ปก็ปรากฏว่าภาพพระพุทธเจ้าลอยอยู่ข้างหน้า ใสสะอาดมาก สว่างจ้าทรงแย้มพระโอษฐ์ เพียงเท่านี้บรรดาท่านผู้ฟัง ก็ปรากฏว่า อทิสสมานกาย ของจุไรลอยลิ่วไปใกล้โลกพระศุกร์

พอไปถึงที่ตรงนั้นแล้วเธอก็มีความรู้สึกว่าตายจริง วันนี้เรามาคนเดียวหรือแต่ก็ไม่เป็นไร ข้างหน้าเห็นภาพพระพุทธเจ้าอยู่ข้างหน้า ใสสะอาดสวยสดงดงามแพรวพราวเป็นระยับ ถ้าเรามีความกลัวเรายึดพระพุทธเจ้าเป็นอารมณ์ เป็นที่เคารพ เป็นที่พึ่ง วันนี้ตายจริง เราลืมชวนคุณแม่ ถ้าคุณแม่มาด้วยจะได้เป็นที่ปรึกษาง่ายๆ สำหรับพระพุทธเจ้าเกรงใจท่านด้วยความเคารพ จะถามอะไรจุกจิกก็ไม่กล้าถาม แต่ว่าถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็ต้องถาม คิดว่าคุณแม่มาด้วยก็จะดี พอเธอคิดเพียงเท่านี้ก็ได้ยินเสียงว่า

"จุไรลูกรัก แม่อยู่ที่นี่"

เธอมองซ้ายมองขวาหันหน้าไปไม่เห็นแม่ได้ยินแต่เสียง เงยหน้าขึ้นมานิดปรากฏว่า เห็นคุณแม่ลอยอยู่ข้างหน้าใสสะอาดสว่างมากแพรวพราวเป็นระยับใสสะอาดสวยสดงดงามกว่าเธอ ๆ ก็กราบคุณแม่ แล้วก็ถามว่า "คุณแม่ทราบหรือจ๊ะว่าหนูมา"

คุณแม่ก็บอกว่า "แม่ทราบทุกระยะตั้งแต่ลูกคิดว่าจะชวนแม่ ๆ ถือว่าเวลานั้นลูกชวนด้วยความเต็มใจ"

เธอก็ถามคุณแม่ว่า "ลูกคิดในใจเจ้าคะ ยังไม่ออกปากจะชวน คุณแม่ทราบได้อย่างไร"

คุณแม่ก็ตอบว่า "คำว่าสมาธิโดยการตั้งใจมั่น มีศีลเป็นพื้นฐาน มีพรหมวิหาร ๔ เป็นฐานใหญ่ และมีกำลังใจใสสะอาด สามารถจะทราบความรู้สึกในจิตของบุคคลอื่นได้ตามต้องการ ที่เรียกว่า เจโตปริยญาณ"

ก็รวมความว่าคุณแม่บอกว่า "แม่รู้ความรู้สึกของลูกจากเจโตปริยญาณ"

เธอก็ถามว่า "คุณแม่รู้เฉพาะเวลาที่ลูกนึก หรือลูกนึกนาน ๆ ไปแล้วคุณแม่ก็รู้" คุณแม่ก็ตอบว่า "ต้องการรู้เมื่อไหร่ก็รู้เมื่อนั้น คือถ้าแม่ต้องการอยากรู้กำลังคิดอยู่ก็รู้ได้ทันที หรือว่าลูกคิดไปนานแล้วตั้งหลาย ๆ วัน หลายปีก็ตาม
ถ้าแม่มีความรู้สึกต้องการว่าลูกเคยคิดอะไรไว้เวลาไหนบ้างหรือปรารภกับใคร แม่จะเห็นภาพและรู้ทันที อย่างนี้ท่านเรียกว่า เจโตปริยญาณ บ้าง อตีตังสญาณ บ้าง ที่รู้จากที่ล่วงมาแล้วคิดหลาย ๆ วันเรียกอตีตังสญาณ แล้วก็เจโตปริยญาณรู้ใจคนอื่นด้วย และก็รู้เวลากาลที่ผ่านมาด้วยว่าทำเวลาไหน"

จุไรก็ดีใจทราบว่าคุณแม่รู้วาระน้ำจิตคิดอะไรคุณแม่ก็รู้ ฉะนั้นเธอจึงถามคุณแม่ว่า "คุณแม่เจ้าขา เวลานี้เรามาอยู่ใกล้โลกพระศุกร์แล้วใช่ไหม"

คุณแม่ก็ตอบว่า "ใช่ ด้านหน้าโน้นไกลจากนี้ไปประมาณ ๑,๐๐๐ โยชน์ เป็นโยชน์ของโลกชมภู เราจะมองเห็นโลกพระศุกร์ หรือที่เรียกว่า ดาวพระศุกร์ ดวงแท้ แต่ว่าที่เรายืนอยู่นี่อยู่ไกลจากโลกพระศุกร์ออกมาประมาณ ๑,๐๐๐ โยชน์ แต่มองเข้าไปด้านหน้าของเราลูกรัก มีทั้งเมฆมีทั้งหมอกปกคลุมอยู่ภายนอกหุ้มห่อด้วยอากาศธาตุ"

คำว่า "อากาศธาตุ" ไม่ใช่แจ่มใส เป็นอากาศธาตุที่มีเครื่องประกอบ คือมีเมฆมีหมอกปกคลุมอยู่หนาทึบ แล้วก็มองขยับเข้าไปข้างในใกล้เข้าไปอีกนิดหนึ่ง ตอนนี้ก็จะเห็นกลุ่มเมฆใกล้ ๆ กับดาวพระศุกร์ คำว่าใกล้บรรดาท่านพุทธบริษัทและลูกรักทั้งหลาย จุไรก็มองเห็นว่าใกล้แต่วัดระยะจากโลกพระศุกร์จริง ๆ
กับผิวพื้นที่มองเห็นจากเมฆหมอก อันนี้เป็นหิมะเป็นน้ำหนา ปรากฏว่าไกลออกมาประมาณ ๑๐๐ โยชน์ ตอนนี้จะมีสภาพเป็นเมฆหนาขึ้นกว่าเดิม การล่องลอยของเมฆช้าลงไป ประกายแสงแพรวพราวเมื่อต้องแสงพระอาทิตย์
เป็นอันว่าโลกพระศุกร์จริง ๆ ที่เราเห็น หรือว่าดาวพระศุกร์จริง ๆ ที่เราเห็นแพรวพราวเป็นระยับจริง ๆ จับสายตาสว่างมากคล้ายดาวกัลปพฤกษ์ ดาวพระศุกร์จะเห็นตั้งแต่เวลาค่ำใหม่ ๆ ดาวกัลปพฤกษ์จะเห็นประมาณตี ๔
อยู่คนละทิศ ดาวพระศุกร์อยู่ด้านทิศตะวันตก ดาวกัลปพฤกษ์อยู่ด้านทิศตะวันออก ดาว ๒ ดวงนี้มีแสงสว่างคล้ายกัน แต่ดาวกัลปพฤกษ์เราจะมีความรู้สึกว่าอยู่ใกล้ตัวเรามาก ดาวพระศุกร์รู้สึกว่าอยู่ไกลตัวเราไปมาก แต่เวลาต้องแสงอาทิตย์แล้วรู้สึกแพรวพราวเหมือนกัน สว่างจ้าเหมือนกัน

ก็รวมความว่าเท่าที่เห็นดาวพระศุกร์ใสสว่างในเวลากลางคืน จุไรก็ปรารภกับคุณแม่ว่า "คุณแม่เจ้าขา ดาวพระศุกร์จริง ๆ ที่มองไปไม่สว่าง แต่แสงแพรวพราวเป็นระยับที่มองเห็นในเวลากลางคืนในโลกมนุษย์ เวลานี้จับได้แล้วว่าเป็นแสงแพรวพราวจากหิมะหมอกน้ำที่ลอยอยู่ใกล้ดวงดาวพระศุกร์ เมื่อแสงพระอาทิตย์พุ่งเข้ามาถึงก็ปรากฏว่ากระทบน้ำนั้นเข้า ดูไกล ๆ คล้าย ๆ กับกระจกสะท้องแสงพระอาทิตย์"

คุณแม่ก็ตอบว่า "ใช่ แสงแพรวพราวใหญ่เป็นก้อนเมฆที่เป็นน้ำ แต่ว่าไม่ใช่น้ำ แท่งทึบเป็นน้ำแข็งเลยทีเดียว แพรวพราวเป็นระยับลอยอยู่ใกล้โลกพระศุกร์"

พอมองเข้าในถึงโลกพระศุกร์จริง ๆ เธอก็ต้องสะดุ้ง ก็ปรารภกับคุณแม่ว่า "คุณแม่เจ้าขา โลกพระศุกร์นี่ทำไมไม่เหมือนกับที่เราคิด"

คุณแม่ก็ถามว่า "ลูกคิดว่าอย่างไร"

จุไรก็ตอบว่า "โลกพระศุกร์นี่ความจริงคิดว่าจะมีสภาพเหมือนกระจก เมื่อสะท้อนแสงพระอาทิตย์ก็แพรวพราวเป็นระยับ แต่ความจริงเมื่อเข้ามาใกล้โลกพระศุกร์นี่ใกล้แล้วเวลานี้ อยู่ห่างจากโลกพระศุกร์จริง ๆ ไม่เกินหมื่นฟิต เข้ามาใกล้แล้ว สามารถมองเห็นโลกพระศุกร์ได้ชัดด้วยตาที่เป็นทิพย์"

เธอมองลงไปทีแรกก็รู้สึกว่าเห็นทั่วหมด ปรากฎว่าโลกพระศุกร์ด้านหน้าด้านดวงพระอาทิตย์กลายเป็นโลกหัวโล้น
ต้นหมากรากไม้ก็ไม่มี บ้านเรือนคนก็ไม่มี เต็มไปด้วยความร้อน แต่โลกพระศุกร์จริง ๆ นี่ใหญ่กว่าโลกพระพุธมาก แล้วก็การอยู่ใกล้พระอาทิตย์ ก็ไกลกว่าโลกพระพุธที่อยู่ใกล้พระอาทิตย์ โลกพระพุธอยู่ใกล้พระอาทิตย์มากกว่าโลกพระศุกร์ โลกพระศุกร์ไกลกับพระอาทิตย์ออกมาห่างมากจัด แต่ว่าตอนหน้าของโลกพระศุกร์ยังถูกความร้อนของดวงอาทิตย์เผาอยู่ ดูแล้วเหมือน ๆ กับคน เหมือนกับหน้าคนประเภทหนึ่งที่ชาวบ้านเขาชอบเรียกว่า "ผมดกปรกไหล่ หน้าไร้เฉลิมทอง" (ฟังชัดไหม ถ้าฟังไม่ชัดก็ขออภัยลิ้นไม่ดีวันนี้)

"ผมดกปรกไหล่ หน้าไร้เฉลิมทอง" นั่นหมายความว่าส่วนผมที่ดกก็ยาวลงมาปรกไหล่ แต่หน้าไร้เฉลิมทองก็หมายความว่า หน้าผากยาวมากเกินไป คือว่าหน้าผากด้านหน้าคล้ายคน หัวล้านลึกเข้าไปมากมีผมอยู่ตั้งแต่ส่วน ๕๐ เปอร์เซ็นต์ของศีรษะไปถึงด้านหลัง แต่ด้านที่มีผม ๆ ก็สวยยาวมากจริง ๆ ชุ่มชื่นไปด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร ถ้าเปรียบกับต้นไม้เขาจึงเรียกว่าผมดกปรกไหล่ แต่ว่าหน้าไร้เฉลิมทอง

เมื่อจุไรมองเห็นอย่างนั้นก็มีความรู้สึกว่า โลกพระศุกร์นี่ความจริงมี ๒ ศุกร์

ศุกร์แรกเบื้องต้นด้านหน้าเป็นความสุกจากการแผดเผาของดวงอาทิตย์ให้เป็นดินสุก เป็นดินสุกก็ขาดธาตุอาหาร ต้นไม้ก็ไม่มี คนและสัตว์ก็ไม่มีใครจะอยู่ได้ อยู่ก็ถูกเผาตาย เธอมองมาด้านกลางถึงด้านท้ายมีพืชพันธุ์ธัญญาหาร
มีต้นไม้ยิ่งไกลไปด้านเหนือมากเท่าไรก็ตามที ก็ยิ่งมีต้นไม้หนามากขึ้น มีความชุ่มชื้นมาก

จึงกราบเรียนถามคุณแม่ว่า "คุณแม่เจ้าขา คำว่า โลกพระศุกร์ น่าจะมีความสุขคือ ส. สระอุ ข. สุขจริง ๆ แต่ศุกร์ประเภทนี้ที่มองเห็นกลายเป็นศุกร์ ๒ ศุกร์คือสุกประเภทถูกไฟเผาสุกประเภทหนึ่งตอนหนึ่ง อีกตอนหนึ่งสุขะ ประเภทมีความสุขเยือกเย็น

คุณแม่ก็ตอบว่า "ใช่ลูก นี่เป็นธรรมชาติของโลก โลกเป็นธรรมชาติประเภทหนึ่ง ที่เราไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงได้ในเมื่อสภาวะของมันเป็นอย่างไรก็ต้องปล่อยไปตามนั้น เรามีหน้าที่อย่างเดียว ชม การวิพากษ์วิจารณ์วินิจฉัยไม่ใช่หน้าที่ของเรา "

จุไรก็ถามว่า "คุณแม่ว่าเราไม่มีหน้าที่วินินฉัยเรื่องของโลก ก็เรื่องของเรา ที่เรามาเที่ยวดาวต่าง ๆ ยังถูกคนวิพากษ์วิจารณ์วินิจฉัย"

คุณแม่ก็ถามว่า "เขาวินิจฉัยอย่างไร" ลูกสาวที่รักก็บอกว่า "ได้ยินข่าวเขาพูดกัน เด็กเพื่อนนักเรียนพูดกันว่ามีท่านบางท่านบอกว่านิทานเรื่องนี้นะโกหก ว่าโลกต่าง ๆ ที่จะมีสิ่งมีชีวิตนะมีอยู่โลกเดียวคือโลกมนุษย์ หรือโลกชมภูที่เราอยู่ โลกต่าง ๆ ทั้งหมดจะไม่มีสิ่งที่มีชีวิตเลย"

คุณแม่ก็ตอบว่า "นั่นเป็นเรื่องของความคิดเห็นของแต่ละบุคคลย่อมเป็นไปได้ ความคิดเห็นนี่ห้ามกันไม่ได้ ใครมีความรู้สึกอย่างไหนก็เป็นเรื่องของคนนั้นแต่ว่าแม่ขอค้านนิดหนึ่ง"

คุณแม่ก็ถามว่า "ลูกรัก ลูกนะเชื่อพระพุทธเจ้าไหม"

จุไรก็ตอบว่า "เชื่อ ถ้าลูกไม่เชื่อลูกก็มาอย่างนี้ไม่ได้"

คุณแม่ก็ถามว่า "เธอมีความเคารพในพระพุทธเจ้าไหม"

จุไรก็ตอบว่า "มีความเคารพในพระพุทธเจ้า"

คุณแม่ก็บอกว่า "พระพุทธเจ้าท่านบอกว่าโลกเป็นหมื่นโลกธาตุ หมายความว่าโลกที่เป็นวัตถุประเภทนี้ในจักรวาลนี้ทั้งหมดเรียกว่าหมื่นโลกธาตุ หมายความว่าอาจจะถึงหมื่นก็ได้ แต่ในหมื่นโลกธาตุนี้มีสิ่งที่มีชีวิตนับไม่ถ้วน บางโลกก็ขาดสิ่งที่มีชีวิต บางโลกก็มีสิ่งที่มีชีวิต อย่างกับโลกพระศุกร์ที่เรากำลังมาอยุ่นี่ ๕๐ เปอร์เซ็นต์ของพื้นโลกเบื้องต้นไม่มีสิ่งที่มีชีวิต เพราะอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มีความร้อนมาก ๕๐ เปอร์เซ็นต์เบื้อหลังเข้าไปมีสิ่งที่มีชีวิต"

จุไรก็บอกว่า "ถ้านักวิทยาศาสตร์เขาค้านจะตอบเขาว่าอย่างไร"

คุณแม่ก็ตอบว่า "ลูกไม่ต้องตอบเพราะทุกสิ่งทุกอย่างเราไม่มีอะไรเป็นเครื่องยืนยัน เพราะมีความรู้ต่างกัน ความจริงนักวิทยาศาสตร์เขามีความรู้จริง เขามีเครื่องมือพิสูจน์ แต่ว่านักวิทยาศาสตร์ทุกคนไม่ใช่มีความรู้ทุกอย่าง สิ่งทั้งหลายที่นักวิทยาศาสตร์ยังไม่รู้ก็มีอยู่ ผู้ที่รู้ครบทั้งหมดก็มีองค์สมเด็จพระบรมครูคือพระพุทธเจ้า แต่ว่านักวิทยาศาสตร์จริง ๆ แม่คิดว่าเขาไม่ค้าน เพราะนักวิทยาศาสตร์จริง ๆ เขาเป็นคนมีปัญญา"

จุไรก็ถามว่า "คุณแม่มีความเชื่อมั่นแบบไหนจึงว่านักวิทยาศาสตร์จริง ๆ เขาไม่ค้าน ก็คนที่ค้านลูกมานี่เขาบอกว่าเขาเรียนวิทยาศาสตร์ แล้วก็มีความรู้ด้านวิทยาศาสตร์"

คุณแม่ของจุไรก็ตอบว่า "เรื่องนั้นแม่ก็ไม่ค้านเหมือนกันว่า ท่านผู้นั้นมีความรู้วิทยาศาสตร์อาจจะปฏิบัติด้านวิทยาศาสตร์อย่างใดอย่างหนึ่งมาก่อนก็ได้ แต่ที่แม่บอกว่านักวิทยาศาสตร์จริง ๆ เขามักจะตอบอย่างนี้ ถ้าสิ่งใดที่เขาไม่รู้ไปถามเขาเข้า เขาก็จะตอบว่าสิ่งนั้นยังค้นคว้าไม่พบ หรือยังค้นไม่พบ เขาไม่ยอมปฏิเสธและไม่ใช่ยอมรับ" คุณแม่ก็ยกตัวอย่าง เหลือเวลาเพียง 10 หรือ 5 นาที ลูกรักก็ขอพูดเสียเลยว่า

เวลานี้กำลังยืนอยู่ใกล้ ๆ ดาวพระศุกร์มองแล้วว่าด้านหน้าเป็นผมดกปรกไหล่ หน้าไร้เฉลิมทอง ด้านครึ่งกลางไปด้านท้ายมีพืชพันธุ์ธัญญาหารสมบูรณ์แบบ มีน้ำท่าบริบูรณ์มีความชุ่มชื้นมากมีสิ่งมีชีวิต

คุณแม่ก็ตอบจุไรว่า "ลูกรัก ในสมัยเมื่อแม่เป็นเด็ก มีเจ้าคุณปู่ คำว่า "เจ้าคุณปู่" หมายความว่า ปู่เป็นพระยา ท่านบอกว่าท่านอ่านหนังสือฉบับหนึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ แต่ว่าหนังสือพิมพฉบับนั้นอาจจะไม่เป็นประวัติศาสตร์ของนักวิทยาศาสตร์ก็ได้ ท่านบอกว่าท่านพบว่านักวิทยาศาสตร์ประเภทหนึ่งของสงวนประเทศ ถูกชาวบ้านกล่าวขวัญกันเรื่องผีว่าบ้านผีดุ เขาก็ไปถามนักวิทยาศาสตร์คนนั้นว่าผีมีจริงไหม ท่านนักวิทยาศาสตร์ผู้นั้นก็บอกว่า คำว่า "ผี" ได้ยินข่าวเล่าลือกันมานานตั้งแต่เกิดมาก็ได้ยินคำว่า "ผี"
แต่ว่าทางหลักวิชายังค้นไม่พบนี่จริง ๆ เป็นอย่างนั้น แล้วต่อมาท่านนักวิทยาศาสตร์ผู้นี้ก็ทำการค้นคว้าเรื่องวิญญาณคือเรื่องผี ๆ

เป็นอันว่ามีบ้านหลังหนึ่งมีชาวบ้านเขาบอกเล่าให้ฟัง เป็นบ้านใหญ่โตสวยงามมาก เป็นบ้านของมหาเศรษฐีท่านหนึ่ง เมื่อท่านมหาเศรษฐี ๒ คนผัวเมียตายแล้ว ลูก และหลานก็อยู่บ้านนั้นไม่ได้ถูกผีรบกวน จนกระทั่งใครจะมาเช่าอยู่ก็อยู่ไม่ได้ มาวันหนึ่งนักวิทยาศาสตร์ผู้นั้นอยากจะพิสูจน์คำว่าผีมีจริงหรือไม่ ท่านก็ยกคณะของท่านพร้อมด้วยวงดนตรีไปเล่นลีลาศเต้นรำกัน เปิดไฟสว่างชั้นล่างของบ้านนั้น แต่ปรากฏว่า ขณะที่กำลังสนุกอยู่นั้นชั้นบนเขาใส่กุญแจ ห้องทั้งหมดใส่กุญแจ หน้าต่างก็ปิด แต่ว่าบันไดขึ้นเปิด ช่องบันไดขึ้นนะเปิดไว้ ก็มีบรรดาพวกนักวิทยาศาสตร์ด้วยกันออกมายืนนอกบ้าน มองเห็นชั้นบนไฟสว่างพรึบมีคนมาก มีดนตรีหรือมีการเต้นรำเหมือนกัน
ก็มาบอกพวกเพื่อน ๆ พอพวกเพื่อนได้ฟังแบบนั้นก็คิดว่า ใครหนอเป็นคนขึ้นไป ต่างคนก็อยากจะทราบ แล้วทุกคนก็วิ่งขึ้นไปดูชั้นบน ปรากฏว่าขึ้นไปชั้นบนไฟดับพรึบ หน้าต่างก็ปิดทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสงัดไม่มีอะไรเลย ครั้งวิ่งลงมาข้างล่างออกไปยืนข้างนอกก็เห็นข้างบนเต้นรำกันไฟสว่างอีก วิ่งขึ้นไปอีกแบบนั้น ๓ ครั้ง

ก็รวมความว่า ๓ ครั้งไม่พบอะไรผลที่สุดก็เปลี่ยนใหม่เปลี่ยนจากการเล่นลีลาศ เต้นรำกันจากชั้นล่างไปชั้นบน ชั้นล่างดับไฟหมด ตั้งยามบุคคลคุมไฟไว้ว่าสวิทซ์ไฟห้ามแตะต้อง เมื่อข้างบนกำลังสนุกข้างล่างก็แสดงอีกตามรูปเดิม เปิดไฟสว่างคนเต้นรำเต็มบ้านเหมือนกันพวกชั้นบนเขาตั้งยามไว้ เสียงยามข้างล่างตะโกนขึ้นไปบอกว่า ข้างล่างไฟสว่างแล้วคนมากเป็นพิเศษ มากกว่าพวกเรา ทุกคนก็วิ่งไปดู ปรากฏว่าข้างล่างไฟดับมืด

เป็นอันว่านักวิทยาศาสตร์คนนั้นยอมรับความเป็นจริงว่า คำว่า "ผี ๆ" นี่มีจริง แต่ตัวผีจริง ๆ ยังจับไม่ได้ คำว่า "ผี ๆ" ก็หมายความว่าเรื่องผี ๆ นั่นคือสิ่งที่ปรากฏแล้วจับไม่ได้เสียทีเรียกว่าผีก็แล้วกัน

คุณแม่พูดอย่างนี้จึงกล่าวกับจุไรลูกรักว่า "จุไร ถ้านักวิทยาศาสตร์จริง ๆ นะเข้าต้องค้นคว้าอย่างนี้
แล้วเวลานี้ลูกรักก็จงอย่าคิดว่านักวิทยาศาสตร์รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ยังมีหลายอย่างที่นักวิทยาศาสตร์ทั้งหลายยังไม่ทราบมีอยู่ แต่เรื่องของเรานี่ถ้าใครเขาถามลูกก็บอกว่าทุกคนไม่ควรเชื่อเพราะเป็นเรื่องนิทาน
ตัวเราเองทั้ง ๒ คน ทั้งแม่ทั้งลูกก็เป็นตัวของนิทาน ไม่ใช่คนจริง ๆ ไปหาคนจริง ๆ คนที่ชื่อจุไรอาจจะมีอยู่ แต่ตัวจุไรที่ไว้ผมจุกอายุ ๕ ขวบแบบนี้คงไม่มีในโลกนี้ และคนรูปร่างเหมือนแม่ก็คงไม่มีในโลกนี้"

ก็รวมความว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของนิทาน เขาจะเถียงกันทำไม เพราะว่าคำว่า "นิทาน" เป็น "อาจินไตย" ลูกรัก เป็นสิ่งที่ไม่ควรคิด คนใดถ้าคิดเรื่องนิทานคนนั้นก็มีความลำบาก นั่นหมายความว่า ประสาทของท่านผู้นั่นจะฟั่นเฟือนเพราะคิดมากเกินไป

"จุไรลูกรัก" แม่เตือน "เวลานี้แม่เป็นคนแก่นะลูก พูดมานานแล้วประมาณ ๓๐ นาที ตอนนี้ขอพักสักนิดหนึ่งนะ ประเดี๋ยวคุยกันใหม่"

ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผล จงมีแด่ลูกรักทั้งหลาย สวัสดี

<center><h4>เที่ยวโลกพระศุกร์ (ตอนที่ ๒)</h4></center>

บรรดาลูกรักทั้งหลาย ตอนนี้คุณแม่กับจุไรหลังจากพักเรียบร้อยแล้วก็เริ่มคุยกันใหม่ อย่าลืมว่าท่านผู้ฟังทั้งหลาย ท่านผู้อ่านก็ดี หรือท่านผู้ฟังข่าวต่อ ๆ กันก็ดี โปรดทราบว่าเรื่องนี้เป็นนิทาน วัตถุนิทานทั้งหมดห้ามเชื่อ หรือว่าท่านอยากจะเชื่อก็เป็นเรื่องของท่าน ให้ทราบว่าเป็นเรื่องไม่จริง เป็นเรื่องที่สร้างขึ้น แต่ว่าธรรมะในเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง การคุยเรื่องนี้ต้องการอย่างเดียวคือธรรมะ

เป็นอันว่าธรรมะส่วนหนึ่งที่พระพุทธเจ้าทรงสอน เป็นหมวดที่ ๓ ของการเจริญพระกรรมฐาน คือด้านของอภิญญาสมาบัติ อันนี้เป็นของมีจริง แต่เรื่องของจุไรเป็นอภิญญาเล็กที่เรียกว่า "มโนมยิทธิ" มีฤทธิ์เฉพาะทางใจ ทางกายไม่มีฤทธิ์ จะไปไหนได้ก็ใช้ใจไป คุยกันแค่นี้ก็แล้วกันนะต่อไปก็เป็นเรื่องของจุไร คือจุไรกับแม่จุไรขณะที่คุยกับแม่ก็ค้างอยู่นิดหนึ่ง ที่คุณแม่บอกว่าเรื่องของนิทานเป็นอาจินไตย

เธอก็ถามว่า "คำว่า อาจินไตย หมายความว่าอย่างไร"

คุณแม่ก็ตอบว่า "เป็นเรื่องเกี่ยวกับความคิด เรื่องนี้ไม่ควรคิดเพราะนิทานจะเอาอะไรก็ได้ เอาเรื่องจริงมาพูดก็ได้
เอาเรื่องไม่จริงมาพูดก็ได้ เอาสิ่งที่มีแล้วมาคุยก็ได้เอาสิ่งที่ไม่มีมาคุยก็ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของดวงดาว
ดวงดาวมีจริงแต่มนุษย์ในดวงดาวอาจจะไม่มีก็ได้ สัตว์ในดวงดาวอาจจะไม่มีก็ได้ (ตามความรู้สึกของคน)

แต่ว่าพระพุทธเจ้ายอมรับว่า ดาวจำนวนมากในหมื่นโลกธาตุไม่ใช่ทั้งหมดมีสิ่งทีมีชีวิต มีคนบ้าง มีสัตว์บ้าง หรือมีแต่คนไม่มีสัตว์บ้าง มีความเป็นอยู่มากกว่าโลกมนุษย์ธรรมดาที่เราอยู่บ้าง อันนี้มีแน่โดยเฉพาะอย่างยิ่งโลกพระศุกร์ พระพุทธเจ้าไม่ได้พูดไว้พวกเราคุยกันเอง ฉะนั้นใครเขาเถียงในโลกที่มีมนุษย์จริงมีสัตว์จริงว่าไม่มีมนุษย์ ไม่มีสัตว์ก็จงอย่าค้านเขา ถ้าใครเขายอมรับว่าโลกที่มีมนุษย์จริงมีสัตว์จริงก็อย่ายืนยันกับเขา ก็รวมความว่าทุกสิ่งทุกอย่างให้ถือว่าเป็นเรื่องของนิทานคุยกันไปแก้ง่วง

หลังจากนั้นไปจุไรกับแม่ก็ชวนกันชมโลกพระศุกร์ ไปชมส่วนหน้าของโลกพระศุกร์ ก็เห็นว่าใกล้ด้านหน้าจริง ๆ มีความร้อนมาก แต่ก็ไม่ใช่ถูกดินเผาจนแดงฉานไม่ใช่เห็นดินเป็นถ่าน เพียงแต่ว่ามีความร้อนสูง แล้วก็เรื่อย ๆ เข้าไปจนกระทั่งใกล้จะถึงกึ่งกลาง ก็ยังมีความร้อนสูงอยู่บ้างตามสมควร พอถึงส่วนกลางของโลกพระศุกร์ตอนนั้นเริ่มมีความอุ่น อุ่นเรื่อยเข้าไปจนกระทั่งมีคน มีสัตว์ มีต้นหมากรากไม้เรื่อย ๆ ไปจนกระทั่งสุดท้ายก็มีหิมะมาก หิมะทั้งหลายที่จับตามใบไม้ใบหญ้าก็ตามตอนท้ายสุดรู้สึกว่าเป็นน้ำแข็ง เวลาต้องแสงอาทิตย์ก็มีความแพรวพราว

รวมความว่าโลกของพระศุกร์จริง ๆ