NoOTa
12-03-2007, 04:33 PM
<TABLE cellSpacing=0 cellPadding=4 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD class=headline vAlign=baseline align=left>"น้ำตา" จากความสำเร็จของ มนุษย์ล้อ </TD></TR></TBODY></TABLE><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD bgColor=#cccccc height=1>http://www.manager.co.th/images/blank.gif</TD></TR></TBODY></TABLE><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=4 border=0><TBODY><TR><TD class=body vAlign=baseline align=left>โดย ผู้จัดการออนไลน์</TD><TD class=date vAlign=baseline align=left>12 มีนาคม 2550 12:47 น.</TD></TR></TBODY></TABLE><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=4 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD vAlign=center align=middle>http://www.manager.co.th/images/blank.gif</TD></TR></TBODY></TABLE><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=4 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD class=body vAlign=top align=middle><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD class=body vAlign=baseline align=left><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 align=right border=0><TBODY><TR><TD width=5>http://www.manager.co.th/images/blank.gif</TD><TD vAlign=top align=middle><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width=200 border=0><TBODY><TR><TD vAlign=top align=middle width=200>http://pics.manager.co.th/Images/550000003139101.JPEG </TD></TR></TBODY></TABLE></TD></TR><TR><TD vAlign=top align=middle height=5>http://www.manager.co.th/images/blank.gif</TD></TR></TBODY></TABLE> ความสำเร็จของลูกๆ ในวันเข้ารับปริญญาบัตรทำเอาผู้ปกครองหลายต่อหลายคน อดที่จะหลั่งน้ำตาแห่งความปลื้มปิติไม่ได้ เพราะ ปริญญาบัตรสำหรับสังคมไทยแล้วก็เปรียบเสมือนใบเบิกทางไปสู่การทำงานหลังพ้นจากรั้วมหาวิทยาลัย
ไลฟ์ ออน แคมปัส ออนไลน์ เชื่อว่าในบรรดาผู้ปกครองของบรรดาบัณฑิตนั้นไม่มีใครจะปลาบปลื้มได้มากเท่ากับผู้ปกครองของ เปิ้ล ศริญญา อาจหาญ เพราะเธอคือบทพิสูจน์ที่สามารถเห็นได้ในเรื่องความสามารถทางการศึกษาของผู้ทุพพลภาพที่มีด้อยไปกว่าผู้ที่มีร่างกายครบ 32 แต่อย่างใด โดยเปิ้ลได้เข้ารับปริญญาบัตรจากคณะบัญชี มหาวิทยาลัยกรุงเทพเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
เปิ้ลเล่าให้ ไลฟ์ ออน แคมปัส ออนไลน์ ฟังว่าเธอมีเพียงแขนซ้ายแขนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ตัวเธอเองก็ไม่ทราบสาเหตุว่าเพราะอะไรเธอถุงไม่มีอวัยวะส่วนอื่นๆ นอกเหนือไปจากแขนซ้าย โดยตั้งแต่เธอจำความได้ เธอก็ถามคุณแม่ของเธอว่าทำไมถึงมีแต่คนมองเธอ
ตอนที่ยังเด็กอยู่แม่บอกว่าที่เขามองเรา เพราะ เราน่ารัก พอเริ่มโตก็เริ่มที่จะเข้าใจแล้วว่าที่เขามองเราเพราะอะไร และส่วนมากแล้วคนที่เขามองเราเขามองด้วยความสงสาร ซึ่งตอนนี้เราก็อยู่อย่างมีความสุข มีครอบครัวที่ดีคอยดูแลเรา แล้วเราก็ได้เพื่อนที่ดีด้วย ก็เลยทำให้เราไม่คิดมากแล้วก็ไม่เคยท้อ
เราต้องยอมรับในสิ่งที่เรามี เวลาทำอะไรแล้วมันก็มีความสุข เวลาใครพูดอะไรมาก็ไม่ต้องคิด เหมือนที่บอกว่าเราต้องยอมรับความจริง แค่นี้เราก็มีความสุขแล้ว
หากเปิ้ลเป็นเหมือนผู้พิการรายอื่นๆ ที่คนในครอบครัวมักจะอายไม่ยอมให้ผู้พิการได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนปกติ เธอคงไม่มีโอกาสได้พบกับเพื่อนผู้มีจิตใจงดงาม ที่เธอได้เจอตอนเรียนประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) เพื่อนของเธอคนนี้ดูแลเธอมาตั้งแต่รู้จักกัน และคุณแม่ของเปิ้ลก็ไว้ใจเพื่อนคนนี้มาก
เปิ้ลคิดว่าเปิ้ลโชคดีที่ได้เพื่อนที่ดี เพื่อนทุกคนเป็นคนดีและเปิ้ลโชคดีที่มีครอบครัวที่ดีให้โอกาสเปิ้ลได้เรียน และเปิ้ลก็โชคดีที่ได้เพื่อนที่ดี ที่คอยดูแลตลอด
ส่วนเรื่องการเดินทางไปเรียนนั้นเปิ้ลเว่าไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะ เพื่อนที่แสนดีของเธอก็ขับรถมารับและมาส่งเธอถึงประตูที่พัก
พักอยู่ที่หอก็อยู่คนเดียว ทำอะไรเองทุกอย่างเวลาเรียนเราก็ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากคนอื่น ช่วยเหลือตัวเองได้ทุกอย่าง
โชคดีที่เพื่อนมีรถ แทบทุกเช้าเพื่อนก็ขับรถมารับไปเรียนพร้อมกัน แต่ถ้าวันไหนเพื่อนไม่มีเรียน เปิ้ลก็จะไปเอง โดยจะไปรถตู้รับ-ส่งที่อยู่ใต้หอพัก คือเปิ้ลพักที่หอพักน่ะค่ะตอนเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้วรถตู้เขาจะเข้าไปส่งหน้าตึกเรียน ต่อจากนั้นเราก็โทรให้เพื่อนเอารถเข็นมารับ
เวลาเรียนทางมหาวิทยาลัยให้ความสะดวกกับเปิ้ล ในเรื่องของการเดินทางจะขึ้นตึกเรียน เข้าชั้นเรียน เปิ้ลรู้สึกไม่ลำบาก ที่ผ่านมาสถานที่เรียนบางที่หาข้ออ้างที่จะปฏิเสธเรา เพราะบางอย่างเขาอาจจะไม่รู้ว่าจะต้องดูแลเราอย่างไร แต่ตอนนี้ถือว่าดีขึ้นมาก บางมหาวิทยาลัยเปิดโอกาสให้คนอย่างเปิ้ลมากขึ้น
ย้อนกลับไปวันที่เธอเข้ารับปริญญานั้นเปิ้ลเล่าว่า ในวันนั้นตอนที่เธอได้รับปริญญาจากอธิการบดี (ดร.ธนู กุลชล) นั้นเธอถึงกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ด้วยเหตุที่เธอรู้สึกว่านี่คือความสำเร็จตามที่เธอตั้งใจไว้ และมีหลายต่อหลายคนที่มาแสดงความยินดีกับเธอ และวันนี้ฝันต่อไปของเธอก็คือการเดินหน้าเรียนต่อในระดับปริญญาโท
ตอนนี้กำลังวางแผนที่จะเรียนต่อปริญญาโท เรียนป.โทนี่ก็คงไม่ได้เจอเพื่อนใจดีของเปิ้ลแล้วล่ะ เขาก็ต้องไปทำงานของเขา เราก็ต้องสู้ด้วยตัวเอง เหมือนๆ กับที่ผ่านมา อาจจะลำบากมากขึ้นนิดหน่อย แต่ก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร.....</TD></TR></TBODY></TABLE></TD></TR></TBODY></TABLE>
------------
Ref.
http://www.manager.co.th/Campus/ViewNews.aspx?NewsID=9500000028652
ไลฟ์ ออน แคมปัส ออนไลน์ เชื่อว่าในบรรดาผู้ปกครองของบรรดาบัณฑิตนั้นไม่มีใครจะปลาบปลื้มได้มากเท่ากับผู้ปกครองของ เปิ้ล ศริญญา อาจหาญ เพราะเธอคือบทพิสูจน์ที่สามารถเห็นได้ในเรื่องความสามารถทางการศึกษาของผู้ทุพพลภาพที่มีด้อยไปกว่าผู้ที่มีร่างกายครบ 32 แต่อย่างใด โดยเปิ้ลได้เข้ารับปริญญาบัตรจากคณะบัญชี มหาวิทยาลัยกรุงเทพเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
เปิ้ลเล่าให้ ไลฟ์ ออน แคมปัส ออนไลน์ ฟังว่าเธอมีเพียงแขนซ้ายแขนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ตัวเธอเองก็ไม่ทราบสาเหตุว่าเพราะอะไรเธอถุงไม่มีอวัยวะส่วนอื่นๆ นอกเหนือไปจากแขนซ้าย โดยตั้งแต่เธอจำความได้ เธอก็ถามคุณแม่ของเธอว่าทำไมถึงมีแต่คนมองเธอ
ตอนที่ยังเด็กอยู่แม่บอกว่าที่เขามองเรา เพราะ เราน่ารัก พอเริ่มโตก็เริ่มที่จะเข้าใจแล้วว่าที่เขามองเราเพราะอะไร และส่วนมากแล้วคนที่เขามองเราเขามองด้วยความสงสาร ซึ่งตอนนี้เราก็อยู่อย่างมีความสุข มีครอบครัวที่ดีคอยดูแลเรา แล้วเราก็ได้เพื่อนที่ดีด้วย ก็เลยทำให้เราไม่คิดมากแล้วก็ไม่เคยท้อ
เราต้องยอมรับในสิ่งที่เรามี เวลาทำอะไรแล้วมันก็มีความสุข เวลาใครพูดอะไรมาก็ไม่ต้องคิด เหมือนที่บอกว่าเราต้องยอมรับความจริง แค่นี้เราก็มีความสุขแล้ว
หากเปิ้ลเป็นเหมือนผู้พิการรายอื่นๆ ที่คนในครอบครัวมักจะอายไม่ยอมให้ผู้พิการได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนปกติ เธอคงไม่มีโอกาสได้พบกับเพื่อนผู้มีจิตใจงดงาม ที่เธอได้เจอตอนเรียนประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง (ปวส.) เพื่อนของเธอคนนี้ดูแลเธอมาตั้งแต่รู้จักกัน และคุณแม่ของเปิ้ลก็ไว้ใจเพื่อนคนนี้มาก
เปิ้ลคิดว่าเปิ้ลโชคดีที่ได้เพื่อนที่ดี เพื่อนทุกคนเป็นคนดีและเปิ้ลโชคดีที่มีครอบครัวที่ดีให้โอกาสเปิ้ลได้เรียน และเปิ้ลก็โชคดีที่ได้เพื่อนที่ดี ที่คอยดูแลตลอด
ส่วนเรื่องการเดินทางไปเรียนนั้นเปิ้ลเว่าไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะ เพื่อนที่แสนดีของเธอก็ขับรถมารับและมาส่งเธอถึงประตูที่พัก
พักอยู่ที่หอก็อยู่คนเดียว ทำอะไรเองทุกอย่างเวลาเรียนเราก็ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ ไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากคนอื่น ช่วยเหลือตัวเองได้ทุกอย่าง
โชคดีที่เพื่อนมีรถ แทบทุกเช้าเพื่อนก็ขับรถมารับไปเรียนพร้อมกัน แต่ถ้าวันไหนเพื่อนไม่มีเรียน เปิ้ลก็จะไปเอง โดยจะไปรถตู้รับ-ส่งที่อยู่ใต้หอพัก คือเปิ้ลพักที่หอพักน่ะค่ะตอนเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้วรถตู้เขาจะเข้าไปส่งหน้าตึกเรียน ต่อจากนั้นเราก็โทรให้เพื่อนเอารถเข็นมารับ
เวลาเรียนทางมหาวิทยาลัยให้ความสะดวกกับเปิ้ล ในเรื่องของการเดินทางจะขึ้นตึกเรียน เข้าชั้นเรียน เปิ้ลรู้สึกไม่ลำบาก ที่ผ่านมาสถานที่เรียนบางที่หาข้ออ้างที่จะปฏิเสธเรา เพราะบางอย่างเขาอาจจะไม่รู้ว่าจะต้องดูแลเราอย่างไร แต่ตอนนี้ถือว่าดีขึ้นมาก บางมหาวิทยาลัยเปิดโอกาสให้คนอย่างเปิ้ลมากขึ้น
ย้อนกลับไปวันที่เธอเข้ารับปริญญานั้นเปิ้ลเล่าว่า ในวันนั้นตอนที่เธอได้รับปริญญาจากอธิการบดี (ดร.ธนู กุลชล) นั้นเธอถึงกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ด้วยเหตุที่เธอรู้สึกว่านี่คือความสำเร็จตามที่เธอตั้งใจไว้ และมีหลายต่อหลายคนที่มาแสดงความยินดีกับเธอ และวันนี้ฝันต่อไปของเธอก็คือการเดินหน้าเรียนต่อในระดับปริญญาโท
ตอนนี้กำลังวางแผนที่จะเรียนต่อปริญญาโท เรียนป.โทนี่ก็คงไม่ได้เจอเพื่อนใจดีของเปิ้ลแล้วล่ะ เขาก็ต้องไปทำงานของเขา เราก็ต้องสู้ด้วยตัวเอง เหมือนๆ กับที่ผ่านมา อาจจะลำบากมากขึ้นนิดหน่อย แต่ก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร.....</TD></TR></TBODY></TABLE></TD></TR></TBODY></TABLE>
------------
Ref.
http://www.manager.co.th/Campus/ViewNews.aspx?NewsID=9500000028652