angus
23-10-2006, 12:17 PM
ตอนนั้นลูกดิฉันโคม่าเข้า รพ. ที่ฮ่องกง....สาเหตุคือติดเชื้อไวรัส เชื้อไว้รัสตัวนั้นไปทำงายลิ้นหัวใจ ตอนที่ส่งเข้ามีอาการน้ำท่วมหัวใจรอบที่ 2 ...
หลังจากผ่าตัดนะ.....แต่เขาไม่เข้าเยี่ยม เพราะอยุ่ใน ICU คืนวันผ่าตัดกลับไปยังห้องพักที่เช่าไว้ ใจตอนนั้นคิดถึงลูกมาก ห่วงมาก....ใจคิดอย่างเดียวจะหาลูก เลยขอบารมีท่านพระพุทธเจ้าประทับกลางกระหม่อมแล้วเริ่มสมาธิ ......ภาวนา นะมะพะธะ ไปเรื่อย ....แสงสว่างเริ่มมานะค่ะ สว่างมาก
ตอนนั้นจิตพุ่งไปหาลูกทันที ....มายืนหน้าห้อง ICU คือตอนนั้นตัวดิฉันไม่ได้เอะใจไรว่าเป็นการถอดจิต พอเข้าในห้องไอซียู ไปยืนข้างเตียงลูก น้ำตาแทบไหล คือสภาพตอนนั้นที่เห็นคือหมอสอดท่อช่วยหายใจเข้าไปในคอ ให้เลือด ให้น้ำเกลือ ให้ยาตามสายเลือด เครื่องพยุงความดันไม่ให้ตก หมอ พยาบาลยืนเฝ้า.... ตอนนั้นยอมรับว่าสะเทือนใจสุดๆๆ ไม่กล้ามองลูกตรงๆๆ .....เพราะทนไม่ไหว อยากเข้าไปกอด ยืนเฝ้าลูกสักพักใหญ่ ..มีความรู้สึกสลดสุดชีวิต จิตจึงพุ่งกลับที่เดิม พอลืมตาขึ้นมาอยากจะร้องไห้ ...รู้ว่าการเกิด เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของคน แต่ทำใจไม่ได้ ...มานึกหัวอกเราเป็นแม่
หลังจากผ่าตัดนะ.....แต่เขาไม่เข้าเยี่ยม เพราะอยุ่ใน ICU คืนวันผ่าตัดกลับไปยังห้องพักที่เช่าไว้ ใจตอนนั้นคิดถึงลูกมาก ห่วงมาก....ใจคิดอย่างเดียวจะหาลูก เลยขอบารมีท่านพระพุทธเจ้าประทับกลางกระหม่อมแล้วเริ่มสมาธิ ......ภาวนา นะมะพะธะ ไปเรื่อย ....แสงสว่างเริ่มมานะค่ะ สว่างมาก
ตอนนั้นจิตพุ่งไปหาลูกทันที ....มายืนหน้าห้อง ICU คือตอนนั้นตัวดิฉันไม่ได้เอะใจไรว่าเป็นการถอดจิต พอเข้าในห้องไอซียู ไปยืนข้างเตียงลูก น้ำตาแทบไหล คือสภาพตอนนั้นที่เห็นคือหมอสอดท่อช่วยหายใจเข้าไปในคอ ให้เลือด ให้น้ำเกลือ ให้ยาตามสายเลือด เครื่องพยุงความดันไม่ให้ตก หมอ พยาบาลยืนเฝ้า.... ตอนนั้นยอมรับว่าสะเทือนใจสุดๆๆ ไม่กล้ามองลูกตรงๆๆ .....เพราะทนไม่ไหว อยากเข้าไปกอด ยืนเฝ้าลูกสักพักใหญ่ ..มีความรู้สึกสลดสุดชีวิต จิตจึงพุ่งกลับที่เดิม พอลืมตาขึ้นมาอยากจะร้องไห้ ...รู้ว่าการเกิด เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของคน แต่ทำใจไม่ได้ ...มานึกหัวอกเราเป็นแม่