NoOTa
21-10-2006, 01:07 AM
ผศ.ประเสริฐ โฮมวงศ์ เหรียญหลวงปู่ฝั้น รุ่น 1
คอลัมน์ พระเครื่องคนดัง
สุพจน์ สอนสมนึก
รองอธิการบดี มรภ.สกลนคร "ผศ.ประเสริฐ โฮมวงศ์" เป็นครูบาอาจารย์ท่านหนึ่งที่ให้ความสนใจในเรื่องธรรมะและพระเครื่อง อย่างลงลึก
เป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับคนที่อยู่ในจังหวัดสกลนคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เกิดในจังหวัดแห่งนี้ หากเอ่ยมาก็น้อยคนที่ไม่รู้จัก คำว่า "พระ" โดยเฉพาะพระสงฆ์นั้น เกิดมาคิดว่าทุกคนพบทันที แต่การเคารพนับถืออย่างไรเป็นเรื่องของแต่ละคน ที่จะคิดจะนับถือ แต่อย่างน้อยคนเราเมื่อเห็นผ้าเหลือง ย่อมทำให้จิตใจที่เยือกเย็นลง
"ผศ.ประเสริฐ" กล่าวว่า สีเหลือง คือ ธงชัยของพระพุทธเจ้า บางแห่งไปพบไปเห็นแม้แต่ผ้าเหลืองของพระตามวัดที่ไม่ใช้แล้ว ก็จะนำไปเก็บไว้อย่างมิดชิดหรือไม่นำไปทำผ้าอย่างอื่น บางคนบางวัดไม่เข้าใจ แม้ผ้าเหลืองที่เป็นเศษก็ยังนำมาทิ้งขว้าง บางแห่งบางวัดนำมาเป็นผ้าถูพื้นก็มี ไม่เข้าใจคำว่าผ้าเหลือง อันหมายถึง "ธงชัยของพระพุทธเจ้า" เพราะเป็นของสูง
"ดังนั้น เมื่อเราเคารพนับถือก็ควรศึกษาเรื่องแบบนี้ด้วย ทุกครั้งที่มีโอกาสพูดหรือบอกแก่นักศึกษาก็ตามจะเน้นให้เห็นถึงคุณค่าของสิ่งนั้นอย่างเช่นเรื่องของผ้าเหลืองก็เหมือนกัน เราชาวพุทธต้องช่วยกันบำรุงพุทธศาสนาให้ถูกต้อง"
การศึกษาประวัติครูบาอาจารย์ ที่หลากหลายมากมายนั้นทำให้เราได้ทราบจริยวัตรปฏิบัติปฏิปทาของแต่ละองค์แต่ละท่านจะไม่เหมือนกัน นั้นหมายถึงวิธี แต่แนวทางคือมุ่งเน้นให้บรรลุตามที่ปรารถนา จึงทำให้เราเห็นว่าครูบาอาจารย์เหล่านั้นเคร่งครัด ปฏิบัติธรรมจริงจังและเกิดมรรคเกิดผลให้เห็นเป็นประจักษ์ด้วย
สังคมทุกวันนี้มีหลากหลายรูปแบบ ทั้งเข้าใจและไม่เข้าใจ แต่เชื่อว่าทุกคนมีพระอยู่ในใจทุกคน แต่จะมากจะน้อยนั้นไม่ทราบ การทำมาหากินก็ไม่เหมือนกัน บางคนหากินกับพระ ขายพระบ้าง จำหน่ายพระบ้าง เห็นมีอยู่มากมาย บางคนอ้างศาสนาหากิน ดังจะมีให้เห็นบ่อยๆ ตามสื่อที่เสนอออกมา
"สำหรับการนำพระขึ้นห้อยคอนั้น โดยส่วนตัวก็ไม่มีพิธีอะไรมากเพียง แต่ห้อยแล้วก็ให้ระลึกนึกถึงคุณงามความดี ไม่ปฏิบัติตนให้ผิดศีลธรรมอันดีงาม อย่างที่พระสอนตลอดเวลาว่า คนดีต้องมีศีลคู่ตัว ไม่ใช่มีพระดี แต่ไม่มีศีลประจำตัวก็ไร้ประโยชน์ ส่วนตัวแล้วแขวนพระหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ได้มาเมื่อตอนที่ยังเป็นอาจารย์สอนนักเรียนวิทยาลัยครู(สมัยนั้น) พานักเรียนฝึกหัดครูออกไปฝึกหัดครูตามโรงเรียน นอกจากนั้นยังได้พานักเรียนไปช่วยงานวัดที่หลวงปู่ฝั้นยังอยู่เมื่อหลายปีก่อน โดยพากันไปทำงานช่วยการสร้างโบสถ์น้ำ ที่วัดป่าอุดมสมพร"
สมัยหลวงปู่ฝั้นยังมีชีวิตอยู่ หลังทำงานเสร็จก็พานักเรียนไปกราบนมัสการลาในแต่ละครั้ง ท่านก็จะหยิบเหรียญที่มีอยู่ให้ทุกคน คนละ 1 เหรียญ จากนั้นก็นำมาใส่กรอบคล้องคอมาตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา แต่ตอนหลังมาถึงได้รู้ว่าเป็นเหรียญรุ่น 1 ของพระอาจารย์ฝั้นจึงได้ห้อยคออยู่อย่างนี้ตลอดมา
"หากถามว่าแขวนเพื่ออะไร ก็คงตอบได้ทันทีว่า อย่างน้อยก็นึกถึงครูบาอาจารย์ที่เราเคารพบูชาสั่งสอนให้ทำดี จะทำอะไร จะนึกอะไรก็คิดถึงพระไว้ก่อนก็ทำให้เราได้มีสติได้คิด สิ่งเรานี้คือเครื่องเกราะกำบังไม่ให้ใครมาทำร้ายเราได้ ไม่ได้ห้อยพระเพื่อคงกระพันชาตรี หรือไปสู้รบตบมือกับใคร"
หากทำชั่วพระก็ไม่คุ้มครอง
Ref.
http://www.matichon.co.th/khaosod/khaosod_detail.php?s_tag=03bud08211049&day=2006/10/21
คอลัมน์ พระเครื่องคนดัง
สุพจน์ สอนสมนึก
รองอธิการบดี มรภ.สกลนคร "ผศ.ประเสริฐ โฮมวงศ์" เป็นครูบาอาจารย์ท่านหนึ่งที่ให้ความสนใจในเรื่องธรรมะและพระเครื่อง อย่างลงลึก
เป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับคนที่อยู่ในจังหวัดสกลนคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เกิดในจังหวัดแห่งนี้ หากเอ่ยมาก็น้อยคนที่ไม่รู้จัก คำว่า "พระ" โดยเฉพาะพระสงฆ์นั้น เกิดมาคิดว่าทุกคนพบทันที แต่การเคารพนับถืออย่างไรเป็นเรื่องของแต่ละคน ที่จะคิดจะนับถือ แต่อย่างน้อยคนเราเมื่อเห็นผ้าเหลือง ย่อมทำให้จิตใจที่เยือกเย็นลง
"ผศ.ประเสริฐ" กล่าวว่า สีเหลือง คือ ธงชัยของพระพุทธเจ้า บางแห่งไปพบไปเห็นแม้แต่ผ้าเหลืองของพระตามวัดที่ไม่ใช้แล้ว ก็จะนำไปเก็บไว้อย่างมิดชิดหรือไม่นำไปทำผ้าอย่างอื่น บางคนบางวัดไม่เข้าใจ แม้ผ้าเหลืองที่เป็นเศษก็ยังนำมาทิ้งขว้าง บางแห่งบางวัดนำมาเป็นผ้าถูพื้นก็มี ไม่เข้าใจคำว่าผ้าเหลือง อันหมายถึง "ธงชัยของพระพุทธเจ้า" เพราะเป็นของสูง
"ดังนั้น เมื่อเราเคารพนับถือก็ควรศึกษาเรื่องแบบนี้ด้วย ทุกครั้งที่มีโอกาสพูดหรือบอกแก่นักศึกษาก็ตามจะเน้นให้เห็นถึงคุณค่าของสิ่งนั้นอย่างเช่นเรื่องของผ้าเหลืองก็เหมือนกัน เราชาวพุทธต้องช่วยกันบำรุงพุทธศาสนาให้ถูกต้อง"
การศึกษาประวัติครูบาอาจารย์ ที่หลากหลายมากมายนั้นทำให้เราได้ทราบจริยวัตรปฏิบัติปฏิปทาของแต่ละองค์แต่ละท่านจะไม่เหมือนกัน นั้นหมายถึงวิธี แต่แนวทางคือมุ่งเน้นให้บรรลุตามที่ปรารถนา จึงทำให้เราเห็นว่าครูบาอาจารย์เหล่านั้นเคร่งครัด ปฏิบัติธรรมจริงจังและเกิดมรรคเกิดผลให้เห็นเป็นประจักษ์ด้วย
สังคมทุกวันนี้มีหลากหลายรูปแบบ ทั้งเข้าใจและไม่เข้าใจ แต่เชื่อว่าทุกคนมีพระอยู่ในใจทุกคน แต่จะมากจะน้อยนั้นไม่ทราบ การทำมาหากินก็ไม่เหมือนกัน บางคนหากินกับพระ ขายพระบ้าง จำหน่ายพระบ้าง เห็นมีอยู่มากมาย บางคนอ้างศาสนาหากิน ดังจะมีให้เห็นบ่อยๆ ตามสื่อที่เสนอออกมา
"สำหรับการนำพระขึ้นห้อยคอนั้น โดยส่วนตัวก็ไม่มีพิธีอะไรมากเพียง แต่ห้อยแล้วก็ให้ระลึกนึกถึงคุณงามความดี ไม่ปฏิบัติตนให้ผิดศีลธรรมอันดีงาม อย่างที่พระสอนตลอดเวลาว่า คนดีต้องมีศีลคู่ตัว ไม่ใช่มีพระดี แต่ไม่มีศีลประจำตัวก็ไร้ประโยชน์ ส่วนตัวแล้วแขวนพระหลวงปู่ฝั้น อาจาโร ได้มาเมื่อตอนที่ยังเป็นอาจารย์สอนนักเรียนวิทยาลัยครู(สมัยนั้น) พานักเรียนฝึกหัดครูออกไปฝึกหัดครูตามโรงเรียน นอกจากนั้นยังได้พานักเรียนไปช่วยงานวัดที่หลวงปู่ฝั้นยังอยู่เมื่อหลายปีก่อน โดยพากันไปทำงานช่วยการสร้างโบสถ์น้ำ ที่วัดป่าอุดมสมพร"
สมัยหลวงปู่ฝั้นยังมีชีวิตอยู่ หลังทำงานเสร็จก็พานักเรียนไปกราบนมัสการลาในแต่ละครั้ง ท่านก็จะหยิบเหรียญที่มีอยู่ให้ทุกคน คนละ 1 เหรียญ จากนั้นก็นำมาใส่กรอบคล้องคอมาตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา แต่ตอนหลังมาถึงได้รู้ว่าเป็นเหรียญรุ่น 1 ของพระอาจารย์ฝั้นจึงได้ห้อยคออยู่อย่างนี้ตลอดมา
"หากถามว่าแขวนเพื่ออะไร ก็คงตอบได้ทันทีว่า อย่างน้อยก็นึกถึงครูบาอาจารย์ที่เราเคารพบูชาสั่งสอนให้ทำดี จะทำอะไร จะนึกอะไรก็คิดถึงพระไว้ก่อนก็ทำให้เราได้มีสติได้คิด สิ่งเรานี้คือเครื่องเกราะกำบังไม่ให้ใครมาทำร้ายเราได้ ไม่ได้ห้อยพระเพื่อคงกระพันชาตรี หรือไปสู้รบตบมือกับใคร"
หากทำชั่วพระก็ไม่คุ้มครอง
Ref.
http://www.matichon.co.th/khaosod/khaosod_detail.php?s_tag=03bud08211049&day=2006/10/21