Mr.Nobody
13-01-2005, 09:23 PM
ที่มา http://maneetip.diaryhub.com/?20050113
ทำบุญต้นทาง และทำบุญปลายทาง
โดย หัดฝัน
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าช่วงนี้หรือช่วงไหน ก็จะมีคนพวกหนึ่งบอกว่า ทำบุญกับเฉพาะพระสิ จะได้บุญเยอะดี บางพวกบอกว่า ช่วยคนชรา เด็กกำพร้า คนพิการ คนยากจน ผู้ด้อยโอกาสต่างๆ ดีกว่า เพราะทำบุญกับพระไม่เห็นดีเลย พระหลายองค์ทำตัวไม่ดี ในความเป็นจริงเราควรทำบุญแบบไหนดี ลองหาคำตอบได้จากทำบุญต้นทาง และทำบุญปลายทาง ในนิทานเรื่องนี้
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีป่าใหญ่แห่งหนึ่ง ดูภายนอกก็เหมือนป่าทั่วไป แต่ภายในนี่สิ เต็มไปด้วยภัยอันตรายร้ายแรงมากมาย ซึ่งมีคนผู้เดียวเท่านั้นที่รู้ภัยอันตรายทุกอย่างของป่านี้ เขาก็คือ เทพพิทักษ์ป่า เขารู้ไปหมด บริเวณไหนของป่า มีแก๊สพิษ บริเวณไหนมีทรายดูด บริเวณไหนมีสัตว์ร้าย บริเวณไหนมีเหวลึก รวมทั้งอาหารในป่า ผลไม้ต้นไหนรับประทานได้ ผลไม้ต้นไหนมีพิษ รับประทานไปแล้วอาจถึงตาย นอกจากนี้เขายังรู้ด้วยว่า เส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดของป่าอยู่ที่ไหน แล้วจะถ้าหลงเข้าไปในป่าแล้ว จะเดินออกไปอย่างปลอดภัยได้อย่างไร
และขณะนี้ก็กำลังมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเริ่มเดินเข้าไปในป่าแห่งน ี้ ในขณะที่มีคนกลุ่มที่สองกำลังออกจากป่ามาแล้ว ในกลุ่มที่ 2 มีคนตายไปแล้ว 2-3 คน ที่เหลือล้วนบาดเจ็บจากสัตว์ร้ายบ้าง จากผลไม้พิษบ้าง จากแก๊สพิษบ้าง ฯลฯ
ถ้าคุณเป็นเทพพิทักษ์ป่า คุณจะทำอย่างไร ระหว่าง
1. ไปยืนต้นทางเข้าไปเตือนคนกลุ่มที่ 1 ว่า ป่าแห่งนี้มีภัยอันตรายอย่างนั้น อย่างนี้ ต้องระวังเรื่องนั้น เรื่องนี้ เส้นทางที่ปลอดภัยอยู่ทางนี้ แล้วค่อยไปช่วยคนกลุ่มที่ 2 หรือ
2. อย่าไปเตือนเลย เขาไม่ฟังเราหรอก ว่าแล้วก็ ไปยืนปลายทาง ไปช่วยรักษาคนกลุ่มที่ 2 ก่อน รอให้คนกลุ่มที่ 1 โดนภัยของป่าเรียบร้อยแล้ว ค่อยไปรักษาอีกครั้ง คนทั้งสองกลุ่มจะต้องขอบคุณเรา ว่าเรามาช่วยเขาอย่างแน่นอน ส่วนคนกลุ่มที่ 1 บางคนจะตายไป ก็ช่วยไม่ได้ คงมีไม่มากหรอก
ชีวิตจริงของเราทุกคนก็เป็นแบบนี้เหมือนกันครับ เพราะป่านิทานแห่งนี้ ก็คือ โลกใบนี้ คนเดินป่ากลุ่มที่ 1 และ 2 ก็คือมนุษย์ทั้งหลาย (จริงๆ รวมสรรพสัตว์ด้วย) และความรู้เรื่องภัยอันตรายในป่า และเส้นทางที่ปลอดภัย ก็คือ ความรู้เรื่องกฎแห่งกรรม ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราไปฆ่าสัตว์ ชิงทรัพย์ เจ้าชู้ หลอกลวง เมาสุรา เท่ากับว่า เราสร้างบาปกรรม และก็ต้องได้รับผลของกรรมนั้น อาจต้องลงนรก หรือ แค่มาเกิดเป็นคนพิการ คนด้อยโอกาส เหมือนคนที่ไปรับภัยอันตรายต่างๆ ของป่า บางคนต้องตาย(ในป่านิทาน) หมายถึงลงนรก(ในโลกมนุษย์) บางคนแค่บาดเจ็บ หมายถึงได้รับกรรมเบาบางลง ไม่ต้องลงนรก แต่ต้องมาเกิดเป็นคนพิการ คนอดอาหาร คนยากจน ผู้ด้อยโอกาสต่างๆ ซึ่งสามารถช่วยเหลือได้
หรือถ้าเราตั้งใจทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา บุญก็จะส่งผลให้เราเจริญรุ่งเรือง เหมือน เดินอยู่ในเส้นทางที่ปลอดภัยในป่า ซึ่งก็จะสามารถออกจากป่าได้อย่างปลอดภัย ไม่ได้รับอันตรายใดๆ เลย
การทำบุญกับพระภิกษุสงฆ์ที่ดี ก็เหมือน การไปยืนต้นทางคอยเตือนคนทั้งหลาย เพราะเมื่อพระภิกษุสงฆ์ท่านมีเรี่ยวแรงดีแล้ว ท่านก็จะไปสั่งสอนเรื่องกฎแห่งกรรม กรรมนี้ให้ผลไม่ดี อย่าทำ กรรมนี้ให้ผลที่ดี สมควรทำ คนทั้งหลายก็จะปลอดภัยในโลกใบนี้
การช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสต่างๆ ก็เหมือน การไปยืนปลายทาง คอยรักษาคนทั้งหลาย ที่ถูกภัยของป่านิทานมาเรียบร้อยแล้ว คือ ไปช่วยเหลือคนที่ได้รับผลของกฎแห่งกรรมในโลกใบนี้มาเรียบร้อยแล ้วนั่นเอง
การช่วยเหลือคนด้อยโอกาส โดยการให้สิ่งของเขาอย่างเดียวนั้น ยังถือว่าช่วยไม่สมบูรณ์ครับ เพราะเป็นการแก้ปัญหาปลายเหตุอย่างเดียว เหมือน เราเป็นหมอไปรักษาคนไข้ที่เป็นเด็ก เราให้เขากินยาอย่างเดียว แต่ไม่บอกให้เขานอนห่มผ้า ห้ามกินเย็น ห้ามอาบน้ำเย็น ระวังการติดต่อจากคนที่เป็นด้วยกัน อย่างนี้รับรองไม่หายไข้
เช่นเดียวกัน เมื่อเราไปช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสต่างๆ แล้ว เราต้องให้ความรู้เขาด้วยว่า ตามกฏแห่งกรรมทำไมเขาต้องเป็นแบบนี้ จะแก้ไขและป้องกันไม่ให้เป็นอีกในอนาคตได้อย่างไร อย่างนี้จึงจะเรียกว่า ช่วยอย่างสมบูรณ์ครับ
ในขณะที่บางคนอยู่แต่ต้นทาง และบางคนอยู่แต่ปลายทาง แต่ผมจะเลือกทำทางต้นทาง และปลายทาง คือ ทำบุญกับพระที่ดี เพื่อไปสอนคนทั้งหลายเรื่องกฎแห่งกรรมด้วย (ส่วนพระที่ไม่ดี ท่านก็จะได้รับผลกรรมของท่านเอง ถ้าท่านทำผิดกฎแห่งกรรม) และคอยช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสไปด้วย เพราะถ้าเราเลือกแต่ทำกับพระอย่างเดียว เราก็จะไม่ได้ช่วยคนที่รับผลกรรมออกมาแล้ว เช่นเดียวกันว่า ถ้าเราเลือกทำแต่ผู้ด้อยโอกาสอย่างเดียว ไม่ทำบุญกับพระ ก็จะไม่มีคนไปคอยเตือน มนุษย์ทั้งหลายเรื่องกฎแห่งกรรม ก็จะมีแต่ผู้รับผลกรรมออกมาให้เราช่วยเหลือไม่รู้จักจบสิ้น
ดังนั้น จงทำบุญ ทั้งต้นทาง และปลายทาง นะครับ
ทำบุญต้นทาง และทำบุญปลายทาง
โดย หัดฝัน
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าช่วงนี้หรือช่วงไหน ก็จะมีคนพวกหนึ่งบอกว่า ทำบุญกับเฉพาะพระสิ จะได้บุญเยอะดี บางพวกบอกว่า ช่วยคนชรา เด็กกำพร้า คนพิการ คนยากจน ผู้ด้อยโอกาสต่างๆ ดีกว่า เพราะทำบุญกับพระไม่เห็นดีเลย พระหลายองค์ทำตัวไม่ดี ในความเป็นจริงเราควรทำบุญแบบไหนดี ลองหาคำตอบได้จากทำบุญต้นทาง และทำบุญปลายทาง ในนิทานเรื่องนี้
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีป่าใหญ่แห่งหนึ่ง ดูภายนอกก็เหมือนป่าทั่วไป แต่ภายในนี่สิ เต็มไปด้วยภัยอันตรายร้ายแรงมากมาย ซึ่งมีคนผู้เดียวเท่านั้นที่รู้ภัยอันตรายทุกอย่างของป่านี้ เขาก็คือ เทพพิทักษ์ป่า เขารู้ไปหมด บริเวณไหนของป่า มีแก๊สพิษ บริเวณไหนมีทรายดูด บริเวณไหนมีสัตว์ร้าย บริเวณไหนมีเหวลึก รวมทั้งอาหารในป่า ผลไม้ต้นไหนรับประทานได้ ผลไม้ต้นไหนมีพิษ รับประทานไปแล้วอาจถึงตาย นอกจากนี้เขายังรู้ด้วยว่า เส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดของป่าอยู่ที่ไหน แล้วจะถ้าหลงเข้าไปในป่าแล้ว จะเดินออกไปอย่างปลอดภัยได้อย่างไร
และขณะนี้ก็กำลังมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเริ่มเดินเข้าไปในป่าแห่งน ี้ ในขณะที่มีคนกลุ่มที่สองกำลังออกจากป่ามาแล้ว ในกลุ่มที่ 2 มีคนตายไปแล้ว 2-3 คน ที่เหลือล้วนบาดเจ็บจากสัตว์ร้ายบ้าง จากผลไม้พิษบ้าง จากแก๊สพิษบ้าง ฯลฯ
ถ้าคุณเป็นเทพพิทักษ์ป่า คุณจะทำอย่างไร ระหว่าง
1. ไปยืนต้นทางเข้าไปเตือนคนกลุ่มที่ 1 ว่า ป่าแห่งนี้มีภัยอันตรายอย่างนั้น อย่างนี้ ต้องระวังเรื่องนั้น เรื่องนี้ เส้นทางที่ปลอดภัยอยู่ทางนี้ แล้วค่อยไปช่วยคนกลุ่มที่ 2 หรือ
2. อย่าไปเตือนเลย เขาไม่ฟังเราหรอก ว่าแล้วก็ ไปยืนปลายทาง ไปช่วยรักษาคนกลุ่มที่ 2 ก่อน รอให้คนกลุ่มที่ 1 โดนภัยของป่าเรียบร้อยแล้ว ค่อยไปรักษาอีกครั้ง คนทั้งสองกลุ่มจะต้องขอบคุณเรา ว่าเรามาช่วยเขาอย่างแน่นอน ส่วนคนกลุ่มที่ 1 บางคนจะตายไป ก็ช่วยไม่ได้ คงมีไม่มากหรอก
ชีวิตจริงของเราทุกคนก็เป็นแบบนี้เหมือนกันครับ เพราะป่านิทานแห่งนี้ ก็คือ โลกใบนี้ คนเดินป่ากลุ่มที่ 1 และ 2 ก็คือมนุษย์ทั้งหลาย (จริงๆ รวมสรรพสัตว์ด้วย) และความรู้เรื่องภัยอันตรายในป่า และเส้นทางที่ปลอดภัย ก็คือ ความรู้เรื่องกฎแห่งกรรม ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเราไปฆ่าสัตว์ ชิงทรัพย์ เจ้าชู้ หลอกลวง เมาสุรา เท่ากับว่า เราสร้างบาปกรรม และก็ต้องได้รับผลของกรรมนั้น อาจต้องลงนรก หรือ แค่มาเกิดเป็นคนพิการ คนด้อยโอกาส เหมือนคนที่ไปรับภัยอันตรายต่างๆ ของป่า บางคนต้องตาย(ในป่านิทาน) หมายถึงลงนรก(ในโลกมนุษย์) บางคนแค่บาดเจ็บ หมายถึงได้รับกรรมเบาบางลง ไม่ต้องลงนรก แต่ต้องมาเกิดเป็นคนพิการ คนอดอาหาร คนยากจน ผู้ด้อยโอกาสต่างๆ ซึ่งสามารถช่วยเหลือได้
หรือถ้าเราตั้งใจทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา บุญก็จะส่งผลให้เราเจริญรุ่งเรือง เหมือน เดินอยู่ในเส้นทางที่ปลอดภัยในป่า ซึ่งก็จะสามารถออกจากป่าได้อย่างปลอดภัย ไม่ได้รับอันตรายใดๆ เลย
การทำบุญกับพระภิกษุสงฆ์ที่ดี ก็เหมือน การไปยืนต้นทางคอยเตือนคนทั้งหลาย เพราะเมื่อพระภิกษุสงฆ์ท่านมีเรี่ยวแรงดีแล้ว ท่านก็จะไปสั่งสอนเรื่องกฎแห่งกรรม กรรมนี้ให้ผลไม่ดี อย่าทำ กรรมนี้ให้ผลที่ดี สมควรทำ คนทั้งหลายก็จะปลอดภัยในโลกใบนี้
การช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสต่างๆ ก็เหมือน การไปยืนปลายทาง คอยรักษาคนทั้งหลาย ที่ถูกภัยของป่านิทานมาเรียบร้อยแล้ว คือ ไปช่วยเหลือคนที่ได้รับผลของกฎแห่งกรรมในโลกใบนี้มาเรียบร้อยแล ้วนั่นเอง
การช่วยเหลือคนด้อยโอกาส โดยการให้สิ่งของเขาอย่างเดียวนั้น ยังถือว่าช่วยไม่สมบูรณ์ครับ เพราะเป็นการแก้ปัญหาปลายเหตุอย่างเดียว เหมือน เราเป็นหมอไปรักษาคนไข้ที่เป็นเด็ก เราให้เขากินยาอย่างเดียว แต่ไม่บอกให้เขานอนห่มผ้า ห้ามกินเย็น ห้ามอาบน้ำเย็น ระวังการติดต่อจากคนที่เป็นด้วยกัน อย่างนี้รับรองไม่หายไข้
เช่นเดียวกัน เมื่อเราไปช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสต่างๆ แล้ว เราต้องให้ความรู้เขาด้วยว่า ตามกฏแห่งกรรมทำไมเขาต้องเป็นแบบนี้ จะแก้ไขและป้องกันไม่ให้เป็นอีกในอนาคตได้อย่างไร อย่างนี้จึงจะเรียกว่า ช่วยอย่างสมบูรณ์ครับ
ในขณะที่บางคนอยู่แต่ต้นทาง และบางคนอยู่แต่ปลายทาง แต่ผมจะเลือกทำทางต้นทาง และปลายทาง คือ ทำบุญกับพระที่ดี เพื่อไปสอนคนทั้งหลายเรื่องกฎแห่งกรรมด้วย (ส่วนพระที่ไม่ดี ท่านก็จะได้รับผลกรรมของท่านเอง ถ้าท่านทำผิดกฎแห่งกรรม) และคอยช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสไปด้วย เพราะถ้าเราเลือกแต่ทำกับพระอย่างเดียว เราก็จะไม่ได้ช่วยคนที่รับผลกรรมออกมาแล้ว เช่นเดียวกันว่า ถ้าเราเลือกทำแต่ผู้ด้อยโอกาสอย่างเดียว ไม่ทำบุญกับพระ ก็จะไม่มีคนไปคอยเตือน มนุษย์ทั้งหลายเรื่องกฎแห่งกรรม ก็จะมีแต่ผู้รับผลกรรมออกมาให้เราช่วยเหลือไม่รู้จักจบสิ้น
ดังนั้น จงทำบุญ ทั้งต้นทาง และปลายทาง นะครับ