Kamen rider
27-09-2004, 05:35 PM
http://www.geocities.com/pudule/images/Dule.jpg
ในสายตาของศิษยานุศิษย์ อุบาสกอุบาสิกา พระอาจารย์ดูลย์ อตุโล มีปกติเป็นผู้มีความสงบเสงี่ยม งดงาม ไม่แสดงอาการพลิกผัน แปรปรวนไปตามเหตุการณ์ต่างๆ......
เมื่อบังเกิดความพอใจ ก็จะยิ้ม หากเป็นอย่างมากก็หัวเราะน้อย.......แน่นอน ย่อมมิได้ขึ้นและลงตามอารมณ์ด้านใดด้านหนึ่ง จนสุดโต่งอย่างเด็ดขาด.....อย่างไรก็ตาม สำหรับ พระครูนันทปั__าภรณ์ ซึ่งใกล้ชิดและติดตามพระอาจารย์อย่างที่เรียกว่าเกาะติด ได้เคยพบการแสดงออกอย่างชนิดที่"สุดเหวี่ยง"เป็นอย่างยิ่งของพระอาจารย์.......
"อาจกล่าวได้ว่าเป็นเพียงครั้งแรก ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย สำหรับภาพสะท้อนแห่งอารมณ์ที่เรียกว่า--การหัวเราะ"
เรื่องนี้มีความเป็นไปดังนี้......
เมื่อนายแพทย์ให_่ตรวจอาการของพระอาจารย์เห็นควรที่จะนำเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจังหวัดสุรินทร์ เพราะมีแพทย์และอุปกรณ์คอยช่วยเหลือเป็นอย่างดี ทางคณะสงฆ์พิจารณาแล้วไม่ขัดข้อง......
จึงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2508 พระอาจารย์ก็เข้าสู่โรงพยาบาลริมสระโบราณ......ข่าวคราวแพร่สะพัดออกไป การเยี่ยมเยียนก็เกิดขึ้นด้วยความคึกคัก ทั้ง_าติโยมพุทธบริษัทโดยทั่วไป ตลอดจนพระภิกษุสามเณรและโดยเฉพาะคณาจารย์เจ้าสำนักต่างๆ....
บ่ายหนึ่ง พระอาจารย์รูปหนึ่งมากับ_าติโยม 2 คน ครั้นกระทำสามีจิกรรมคือนมัสการพระอาจารย์ดูลย์แล้ว พระอาจารย์รูปนั้นก็กรากเข้าไปชิด กรีดกรายฝ่ามือประคองต้นแขนพระอาจารย์ดูลย์อย่างนุ่มนวล พลางพูดเสียงอ่อนเสียงหวานว่า........
"หลวงพ่ออย่าไปคิดอะไรมาก ปล่อยวาง สังขารทั้งหลายมันไม่เที่ยงอย่างนี้แหละนะหลวงพ่อนะ ปล่อยวาง ปล่อยวาง นะหลวงพ่อ"........แล้วก็ยิ้มอ่อนโยนน่าประทับใจ.......พลัน พระอาจารย์ดูลย์ อตุโล ก็หัวร่อออกมา และเมื่อรู้สึกตัว จึงเพียรในการสะกดกลั้นเป็นระยะๆอยู่ครู่หนึ่ง.......
"จากนั้น ก็วางเฉยอย่างเป็นปกติภาพ เป็นพระอาจารย์ดูลย์ อตุโล คนเดิม !!"
อ้างอิง
http://www.buddhapoem.com/webboard/show.php?No=283397
เว็บหลวงปู่ดุลย์
http://www.geocities.com/pudule/
ในสายตาของศิษยานุศิษย์ อุบาสกอุบาสิกา พระอาจารย์ดูลย์ อตุโล มีปกติเป็นผู้มีความสงบเสงี่ยม งดงาม ไม่แสดงอาการพลิกผัน แปรปรวนไปตามเหตุการณ์ต่างๆ......
เมื่อบังเกิดความพอใจ ก็จะยิ้ม หากเป็นอย่างมากก็หัวเราะน้อย.......แน่นอน ย่อมมิได้ขึ้นและลงตามอารมณ์ด้านใดด้านหนึ่ง จนสุดโต่งอย่างเด็ดขาด.....อย่างไรก็ตาม สำหรับ พระครูนันทปั__าภรณ์ ซึ่งใกล้ชิดและติดตามพระอาจารย์อย่างที่เรียกว่าเกาะติด ได้เคยพบการแสดงออกอย่างชนิดที่"สุดเหวี่ยง"เป็นอย่างยิ่งของพระอาจารย์.......
"อาจกล่าวได้ว่าเป็นเพียงครั้งแรก ครั้งเดียวและครั้งสุดท้าย สำหรับภาพสะท้อนแห่งอารมณ์ที่เรียกว่า--การหัวเราะ"
เรื่องนี้มีความเป็นไปดังนี้......
เมื่อนายแพทย์ให_่ตรวจอาการของพระอาจารย์เห็นควรที่จะนำเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลจังหวัดสุรินทร์ เพราะมีแพทย์และอุปกรณ์คอยช่วยเหลือเป็นอย่างดี ทางคณะสงฆ์พิจารณาแล้วไม่ขัดข้อง......
จึงวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2508 พระอาจารย์ก็เข้าสู่โรงพยาบาลริมสระโบราณ......ข่าวคราวแพร่สะพัดออกไป การเยี่ยมเยียนก็เกิดขึ้นด้วยความคึกคัก ทั้ง_าติโยมพุทธบริษัทโดยทั่วไป ตลอดจนพระภิกษุสามเณรและโดยเฉพาะคณาจารย์เจ้าสำนักต่างๆ....
บ่ายหนึ่ง พระอาจารย์รูปหนึ่งมากับ_าติโยม 2 คน ครั้นกระทำสามีจิกรรมคือนมัสการพระอาจารย์ดูลย์แล้ว พระอาจารย์รูปนั้นก็กรากเข้าไปชิด กรีดกรายฝ่ามือประคองต้นแขนพระอาจารย์ดูลย์อย่างนุ่มนวล พลางพูดเสียงอ่อนเสียงหวานว่า........
"หลวงพ่ออย่าไปคิดอะไรมาก ปล่อยวาง สังขารทั้งหลายมันไม่เที่ยงอย่างนี้แหละนะหลวงพ่อนะ ปล่อยวาง ปล่อยวาง นะหลวงพ่อ"........แล้วก็ยิ้มอ่อนโยนน่าประทับใจ.......พลัน พระอาจารย์ดูลย์ อตุโล ก็หัวร่อออกมา และเมื่อรู้สึกตัว จึงเพียรในการสะกดกลั้นเป็นระยะๆอยู่ครู่หนึ่ง.......
"จากนั้น ก็วางเฉยอย่างเป็นปกติภาพ เป็นพระอาจารย์ดูลย์ อตุโล คนเดิม !!"
อ้างอิง
http://www.buddhapoem.com/webboard/show.php?No=283397
เว็บหลวงปู่ดุลย์
http://www.geocities.com/pudule/