โลกุตรธรรม ตอนที่ ๕ เรื่อง สอนให้ช่วยตัวเอง

[ชนะ สิริไพโรจน์]

ข้อ ๕ เรื่องสอนให้ช่วยตัวเอง
<O:p</O:p

พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่ดี คำสอนมีเหตุผลดีมาก เหมาะสมสำหรับคนชั้นสูง<O:p</O:p
ฝึกฝน สอนคน ให้เกิดพละกำลังอิทธิพลแห่งจิตใจก่อน<O:p</O:p
เช่น สติปัญญา สัทธา อัปปมาทะความไม่ประมาท<O:p</O:p
วิริยะอุฏฐานะความขยันหมั่นเพียร ขันติความอดทน เป็นต้น<O:p</O:p
<O:p</O:p

ให้เข้มแข็งแล้วปิดทางเสียทางชั่ว คือ ทุจริตไม่ให้ประพฤติ<O:p</O:p
เปิดทางดี คือ สุจริตให้ประพฤติ<O:p</O:p
เปิดให้ไหลไปในทางละความชั่ว<O:p</O:p
ประพฤติแต่ความดีมีศีลธรรม เช่น เมตตากรุณากัน เป็นต้น<O:p</O:p
<O:p</O:p

เป็นคำสอนที่สอนให้คนทุกคนช่วยตัวเอง ดังพระวาจาที่ตรัสนี้ว่า<O:p</O:p
ตมฺเมหิ กิจฺจํ อาตปฺปํ อกฺขาตาโร ตถาคตา ดังนี้<O:p</O:p
แปลว่าความเข้มแข็งในการปฏิบัติเพื่อเอาตัวรอด<O:p</O:p
เรื่องของพวกท่าน เป็นกิจที่พวกท่านจะต้องทำเอาเอง<O:p</O:p
เราตถาคต(พระพุทธเจ้า) เป็นแต่ผู้บอกวิธีการทำให้เท่านั้น ช่วยได้เท่านี้<O:p</O:p
<O:p</O:p

และอีกบทหนึ่งว่า<O:p</O:p
อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ โกหิ นาโถ ปโรสิยา<O:p</O:p
ตนเองพึ่งตนเอง ไม่ควรพึ่งคนอื่นสิ่งอื่น ดังนี้<O:p</O:p
<O:p</O:p

เป็นคำสอนให้ถอนตนออกจากความทุกข์เดือดร้อนยิ่งหย่อนหนักเบาได้ทุกประการ<O:p</O:p
เพื่อทำจิตใจให้บริสุทธิ์จากกิเลสอกุศลโทษนานาประการ<O:p</O:p
กำจัดขัดเกลาเข้าไปเป็นลำดับ ด้วยข้อปฏิบัติอย่างละเอียดตามชั้นของกิเลสนั้นๆ<O:p</O:p
จนได้ความบริสุทธิ์ถึงขีดสุด คือ วิมุตติธรรม<O:p</O:p
พ้นจากอำนาจวัฏฏะ ๓ คือ กิเลส กรรม วิบาก<O:p</O:p
จัดว่าพ้นทุกข์พ้นโลกได้ เป็นคำสอนที่ดี มีประสิทธิภาพดังว่ามานี้<O:p</O:p
<O:p</O:p

แต่เวลานี้ พุทธศาสนาเปรียบเหมือนสวนพืชผลที่ได้ประโยชน์เป็นอาหาร<O:p</O:p
กลับรกร้างเหมือนไม่มีเจ้าของ เต็มไปด้วยไม้หญ้าที่ไม่ใช่พืชผล<O:p</O:p
เข้าระคนปนเปเป็นสวนที่เสื่อมโทรมไม่มีผู้บำรุงดูแล

เพราะปรากฏว่าได้เพิ่มเติมเสริมต่อกันมากมายในภายหลัง<O:p</O:p
คลุกเคล้าไปด้วย เรื่องโฆษณาชวนเชื่อ อภินิหารนานาประการ<O:p</O:p
และพิธีกรรมของขลังต่างๆ<O:p</O:p
เป็นประโยชน์ในทางมิจฉาชีพ ของพวกอาศัยพระพุทธศาสนาหากิน<O:p</O:p
ทำให้คนหลงงมงายไปมากมาย<O:p</O:p
<O:p</O:p

ขอเตือนไว้ว่า จงระวังเสือเฒ่าให้มากกว่าเสือเด็ก<O:p</O:p
ตามคำโบราณที่จำสืบๆกันมาว่า<O:p</O:p
<O:p</O:p

เสือเฒ่าจำศีล แลบลิ้นจะกิน<O:p</O:p
ตาปลิ้นหน้ากลอก เที่ยวหลอกประชา<O:p</O:p
มุสาวาทัง คนฟังงวยงง<O:p</O:p
พวกหลงวาจา ชีวาแทบม้วย ดังนี้ฯ<O:p</O:p
<O:p</O:p

------- เปมงฺกโร ภิกฺขุ--------
<O:p</O:p

จากหนังสือชุมนุมบทความของหลวงปู่เปรม (เปมงฺกโร ภิกขุ)
วัดบรมนิวาส กรุงเทพมหานคร (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ)


ขอเชิญทุกท่านได้โมทนาบุญผ้าป่า ๓ กองบุญร่วมกันครับ
http://board.palungjit.com/showthrea...=158315&page=3 (http://board.palungjit.com/showthrea...=158315&page=3)

ศูนย์พุทธศรัทธา
สำนักปฏิบัติพระกรรมฐานสาขาวัดท่าซุง
เพียงท่านแวะชมและโมทนาท่านก็จะได้บุญได้กุศลตามกำลังใจของแต่ละท่าน

http://www.bloggang.com/data/zeedhama/picture/1226200756.png (http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=zeedhama&month=25-10-2008&group=2&gblog=1)

[ธรรมะสวนัง]

สาธุฯ อนุโมทนาค่ะ ^_^

อตฺตาหิ อตฺตโน นาโถ โกหินาโถ ปโรสิยา
อตฺตนา หิ สุทนฺเตน นาถํ ลภตํทุลฺลภํ
ตนนั่นแหละเป็นที่พึ่งของตน คนอื่นใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้
บุคคลมีตนที่ฝึกฝนดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งที่บุคคลอื่นได้โดยยาก
^
สามัญสัตว์โลกไม่ได้สดับ ไม่ได้รับคำแนะนำ
ไม่ได้ปฏิบัติสติปัฏฐาน ๔ ตามหลักอริยมรรคมีองค์๘
ไม่รู้อริยสัจ ๔ ด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริง
ถูกอวิชชาครอบงำ ทำให้จิตหลงผิดยึดถือขันธ์ ๕ เป็นอัตตาตัวตน

ได้ชื่อว่า บุคคลมีตนที่ไม่ได้ฝึกฝน
ย่อมไม่ได้ที่พึ่งที่บุคคลอื่นได้โดยยาก
ที่พึ่งนั้นแลไม่เกษม ที่พึ่งนั้นไม่อุดม
เพราะบุคคลอาศัยที่พึ่งนั้น ย่อมไม่พ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้

พระอริยสาวกพระผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ
ปฏิบัติสติปัฏฐาน ๔ ตามหลักอริยมรรคมีองค์ ๘
รู้อริยสัจ ๔ ด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริง
จิตหลุดพ้นจากการยึดถือขันธ์ ๕เป็นอัตตาตัวตน

ได้ชื่อว่า บุคคลมีตนที่ฝึกฝนดีแล้ว
ย่อมได้ที่พึ่งที่บุคคลอื่นได้โดยยาก
ที่พึ่งนั้นแลเป็นที่พึ่งอันเกษมที่พึ่งนั้นอุดม
เพราะบุคคลอาศัยที่พึ่งนั้นย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้(บรรลุพระนิพพาน)

(smile)