ทุกครั้งที่รู้สึกโมโห ให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วหลังบ้าน

[ผู้รู้น้อย]

ไปหามาให้อ่านกันค่ะ ไปก๊อปเค้ามา อิอิ

ทุกครั้งที่รู้สึกโมโห ให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วหลังบ้าน


มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่สีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก
พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขา 1 ถุง
และบอกกับเขาว่า ”ทุกครั้งที่เขารู้สึกโมโห หรือโกรธใครสักคน
ให้ตอกตะปู 1 ตัวเข้าไปกับรั้วที่หลังบ้าน”

วันแรกผ่านไป เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเขาไปที่รั้วหลังบ้านถึง 37 ตัว
และก็ค่อย ๆ ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ
ในแต่ละวันที่ผ่านไป ก็ลดจํานวนลง น้อยลง น้อยลง
เพราะเขารู้สึกว่า การรู้จักควบคุมอารมณ์ของตนเองให้สงบ
ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ
และแล้ว หลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้นใจเย็นมากขึ้น
เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อ และบอกกับพ่อของเขาว่า
เขาสามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้แล้ว
ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็นมา
พ่อยิ้ม และบอกกับลูกชายของเขาว่า
”ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้
โดยทุกๆ ครั้งที่เขาสามารถควบคุมอารมณ์ฉุนเฉียวของตนเองได้
ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว ทุกครั้ง”

วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆ ถอนตะปูออก
ทีละตัว จาก 1 เป็น 2 .... จาก 2 เป็น 3
จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออก จนหมด
เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อเขาว่า
“ฉันทำได้ ในที่สุดฉันก็ทำจนสำเร็จ !!”

พ่อไม่ได้พูดอะไร
แต่จูงมือลูกของเขาออกไปที่รั้วหลังบ้าน
และบอกกับลูกว่า “ทำได้ดีมาก ลูกพ่อ
และเจ้าลองมองกลับไปที่รั้วเหล่านั้นสิ
เจ้าเห็นหรือไม่ว่า รั้วนั้นมันไม่เหมือนเดิม
ไม่เหมือน..กับที่มันเคยเป็น

จำไว้นะลูก
เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์
สิ่งนั้นมันจะเกิดเป็นรอยแผล
เหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน
ต่อให้ใช้คำพูด ว่า “ขอโทษ” สักกี่หน
ก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด
ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้

ฉันใดก็ฉันนั้น “กับเพื่อน” ..
เพื่อนเปรียบเสมือน อั_มณีอันมีค่าที่หายาก
เป็นคนที่ทำให้เรายิ้ม
เป็นคนที่คอยให้กำลังใจ และยินดีเมื่อเราพบกับความสำเร็จ
เป็นคนที่คอยปลอบใจเราเมื่อยามเศร้า ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเรา
และจริงใจกับเราเสมอ ... แสดงให้เขาเห็น
ว่าเราห่วงใยเขามากแค่ไหน
และระวังสิ่งที่เราทำไป ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ

และจงจดจำไว้เสมอว่า " คำขอโทษ "
ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม
แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้น คือ
รอยร้าวที่เขาคงไม่อาจลืมมันได้ ...... ตลอดไป”

หวังว่านิทานนี้คงช่วยให้พวกเรา
อยู่ร่วมกัน ทำงาน ร่วมกัน คบกัน
ด้วยความรู้สึกที่ดีต่อกันขึ้นเรื่อยๆ
ตลอดไป.....

[jumpman]

ใจของคนแต่ละคนนั้น ทำด้วยวัสดุต่างกัน
ถ้าจะให้อธิบายต่อก็คือ
ใจบางคนอาจไม่ได้ทำด้วยไม้ก็เป็นได้
ใจบางคนอาจแข็งกว่าไม้
คุณอาจต้องตอกตะปูอย่างแรงหรือหลายๆครั้งจึงทำให้เกิดรอยได้
หรืออาจตอกไม่เข้าจนต้องหยุดเสียเอง ได้แต่รู้ว่ามีการตอกและได้พยายามตอกแล้ว
ใจบางคนอาจเปราะยิ่งกว่าไม้เสียอีก
ตอกเบาๆก็ร้าวไปหมดเสียแล้ว หรือแตกกระจายไปเลย
นั่นแปลว่าคนบางคนเราไม่อาจทำให้เขาฝังใจกับสิ่งเราทำกับเขา
และคนบางคนเราอาจทำสิ่งใดก็ฝังใจเขาได้ง่าย แตกร้าว เสียหาย
ที่เหลือไปคิดต่อเอาเองนะครับ (smile)

[ผู้รู้น้อย]

(||) (f)
ง่า แต่ข้อความเนี่ยะ พูดถึงการที่คนเราโมโหง่าย ฉุนเฉียวเก่งว่างั้นเถอะ เพราะบางคนทำแบบนี้ก็ดีไปต่อยหน้าคน แค่บ้านเป็นรู หรืออาจมีรอยตะปูเต็มบ้านเลยก็ได้ แต่เมื่อเห็นตะปูเยอะ เออ! ทำไหมเราถึงเป็นคนโกรธง่าย ฉุนเฉียวง่ายจังหว่า เอาไว้เตือนสตินะค่ะ อุอิ
-------------------------------
แต่สิ่งที่ jumpman พูดมาก็ถูกนะ
เพราะฉะนั้น การจัดการมนุษย์ ถึงเป็นเรื่องยากไงค่ะ เพราะคนแต่ละคน
จิตใจเปรียบเสมือนวัสดุที่ได้มาแตกต่างกัน บางคนพูดแรงแล้วก็เฉยๆ
บางคนยังไม่ทันทำอะไรเลย พูดดีๆ แต่น้ำเสียงดุๆ น้ำตานองหน้ามาแล้ว
บางคนพูดถึงเรื่องทำบุ_ ทำความดี ไม่เข้าใจ เข้าใจโค-ตระยากเลย
แต่พอพูดถึง เช่น เรื่องเหล้า เรื่องเที่ยวห_ิง เรื่องผิดศีลล่ะก็ แม๋!เข้าใจดีเชียว เล่าได้เป็นฉากๆ
หากใครคิดเป็นกัลยาณมิตรที่ดีให้ใคร ต้องมีความอดทนมาก ๆๆๆ ถึงโค-ตระมากๆ แต่หากช่วยฉุด ช่วยดึงเต็มที่แล้ว เค้าไม่ดีขึ้นเลยก็ต้องทำใจปล่อยเค้าไปให้ไปเผชิ_สิ่งต่างๆ ด้วยตัวเค้าเอง

[neomagic]

ขอบคุณมากครับคุณผู้รู้น้อย
จริงๆผมอ่านมานานแล้วครับ แต่พึ่งมาขอบคุณวันนี้เองนะครับ