ARAYAN
15-06-2008, 11:24 AM
<HR align=center width="100%" color=white noShade SIZE=1>
กราบนมัสการอาจารย์เล็ก
อยากกราบเรียนถามว่าการที่เราปฏิบัติมาได้สักระยะหนึ่งจิตของเราน่าจะมีความเมตตามากขึ้น เย็นมากขึ้น ใจดีกับผู้อื่นมากขึ้น แต่ทว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเองกลับตรงกันข้าม รู้สึกว่าอารมณ์ร้อนขึ้น รุนแรงขึ้น ดุกับคนอื่นมากขึ้น พูดขวานผ่าซากมากขึ้น (หลายๆครั้งต้องระวังระมัดปาก ระมัดคำตัวเอง) ซึ่งก็มองว่าเป็นความคิดที่เป็นฝ่ายอกุศลกรรมที่ต้องใช้กำลังข่มเป็นอย่างมาก ซึ่งยิ่งข่มเท่าไหร่มันเหมือนกับเราต้องทนกับความทุรนทุรายของอารมณ์เหล่านั้น เหมือนกับสัตว์ที่กำลังโดนหอกโดนดาบทิ่มแทง
นอกจากนี้ยังเห็นเป็นบางครั้งถ้าเป็นอารมณ์กิเลสที่ไม่รุนแรงมากนัก ก็จะรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นสิ่งที่เข้ามากระทบจิต เหมือนกับคนปาก้อนหินเล็กๆ เข้าใส่ทั้งๆ ที่บางครั้งเป็นการล้อเล่นของคนอื่นที่ไม่น่าจะเกิดแรงกระทบได้ มันก็เกิด
นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกขึ้นมาบ่อยครั้งว่าตัวเอง"รู้มากกว่าคนอื่น" หรือ "ดีกว่าคนอื่น" ซึ่งเข้าใจว่าเป็นอารมณ์ศีลอุปทาน และ อัสสมิมานะที่มันรุนแรงขึ้น จนต้องปรามตนเองบ่อยครั้งว่า ถ้าตนเองดีจริงต้องบรรลุความเป็นอรหัตผลถึงจะดีจริง แต่ก็ข่มมันไม่ลง
จึงอยากเรียนถามว่าทำไมความคิดที่เป็นฝ่ายลบมันถึงได้มากมายขนาดนี้ แล้วเราจะทำยังไงกับมันดี บางครั้งมันมีความรู้สึกว่าไอ้อาการตามดูตามรู้ใจมันดูเหมือนจะดี แต่มันยังไม่ใช่วิธีที่จะถอนรากถอนโคนกิเลสทั้งหมด จะเทียบกับอารมณ์สังโยชน์ก็รู้แต่ว่ามันยังไม่ผ่าน แล้วก็รู้อยู่แค่นั้นว่ายังมีอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง อยู่เต็มสมอง ก็งงๆ กับตัวเองว่าจะทำยังไงต่อ ไปไม่ถูก ไปไม่เป็น มืดแปดด้าน....: bat:
กราบนมัสการอาจารย์เล็ก
อยากกราบเรียนถามว่าการที่เราปฏิบัติมาได้สักระยะหนึ่งจิตของเราน่าจะมีความเมตตามากขึ้น เย็นมากขึ้น ใจดีกับผู้อื่นมากขึ้น แต่ทว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับตัวเองกลับตรงกันข้าม รู้สึกว่าอารมณ์ร้อนขึ้น รุนแรงขึ้น ดุกับคนอื่นมากขึ้น พูดขวานผ่าซากมากขึ้น (หลายๆครั้งต้องระวังระมัดปาก ระมัดคำตัวเอง) ซึ่งก็มองว่าเป็นความคิดที่เป็นฝ่ายอกุศลกรรมที่ต้องใช้กำลังข่มเป็นอย่างมาก ซึ่งยิ่งข่มเท่าไหร่มันเหมือนกับเราต้องทนกับความทุรนทุรายของอารมณ์เหล่านั้น เหมือนกับสัตว์ที่กำลังโดนหอกโดนดาบทิ่มแทง
นอกจากนี้ยังเห็นเป็นบางครั้งถ้าเป็นอารมณ์กิเลสที่ไม่รุนแรงมากนัก ก็จะรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นสิ่งที่เข้ามากระทบจิต เหมือนกับคนปาก้อนหินเล็กๆ เข้าใส่ทั้งๆ ที่บางครั้งเป็นการล้อเล่นของคนอื่นที่ไม่น่าจะเกิดแรงกระทบได้ มันก็เกิด
นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกขึ้นมาบ่อยครั้งว่าตัวเอง"รู้มากกว่าคนอื่น" หรือ "ดีกว่าคนอื่น" ซึ่งเข้าใจว่าเป็นอารมณ์ศีลอุปทาน และ อัสสมิมานะที่มันรุนแรงขึ้น จนต้องปรามตนเองบ่อยครั้งว่า ถ้าตนเองดีจริงต้องบรรลุความเป็นอรหัตผลถึงจะดีจริง แต่ก็ข่มมันไม่ลง
จึงอยากเรียนถามว่าทำไมความคิดที่เป็นฝ่ายลบมันถึงได้มากมายขนาดนี้ แล้วเราจะทำยังไงกับมันดี บางครั้งมันมีความรู้สึกว่าไอ้อาการตามดูตามรู้ใจมันดูเหมือนจะดี แต่มันยังไม่ใช่วิธีที่จะถอนรากถอนโคนกิเลสทั้งหมด จะเทียบกับอารมณ์สังโยชน์ก็รู้แต่ว่ามันยังไม่ผ่าน แล้วก็รู้อยู่แค่นั้นว่ายังมีอารมณ์รัก โลภ โกรธ หลง อยู่เต็มสมอง ก็งงๆ กับตัวเองว่าจะทำยังไงต่อ ไปไม่ถูก ไปไม่เป็น มืดแปดด้าน....: bat: