TupLuang
13-06-2008, 06:57 PM
<HR> http://www.dhammajak.net/board/files/paragraph_468.jpg
เรื่องฉันเนื้อฉันปลานี้ก็มีในพุทธบัญญัติแล้ว พระเทวทัตมาขอพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าไม่ทำตามจึงได้แยกจากพระพุทธเจ้า
๑) ให้พระอยู่ในป่าเป็นวัตร เป็นประจำชีวิตตั้งแต่วันบวช เข้าบ้านเป็นผิด พระองค์ก็อนุญาตไม่ได้ เพราะพระเกิดมากับญาติกับโยม พระมีความเคลื่อนไหวไปมาได้ ตถาคตเองก็อยู่ได้ทั้งป่าทั้งบ้านเกี่ยวกับโลกสงสาร แน่ะ เราอนุญาตไม่ได้
๒) ไม่ให้ฉันเนื้อฉันปลา ถ้าฉันเป็นผิด อันนี้ก็เหมือนกัน สิ่งที่เกิดมาตามที่อธิบายผ่านมาแล้ว พระองค์ยังทรงเล็งญาณดูอีกนะ เอาย่อๆ นักปฏิบัติภาวนาจะรู้เรื่องของพระพุทธเจ้าเหล่านี้ได้เต็มกำลังของตัวเอง
ขอไม่ให้ฉันเนื้อฉันปลา คือเนื้อปลาเหล่านี้ สัตว์บางประเภทๆ นี้ รายไหนตายไปเนื้อหนังของเขา เขาหวังประโยชน์จากเนื้อหนังของเขาตลอด เวลาได้นี้ไปทำบุญให้ทานเขามีหวังได้รับ ถ้าปิดเสียนี้ทางเดินของเขาที่จะได้บุญได้กุศลไม่มี
เอ้าไม่ต้องพูดไกลละ
คุณแม่แก้วก็เป็นลูกศิษย์หลวงตาบัว
ลูกศิษย์หลวงปู่มั่นนั่นแหละ แกนั่งภาวนาอยู่ตอนเช้า
มีบุรุษคนหนึ่งเข้ามาขอ คุณแม่
นี่ผมเป็นหมูถูกนายบินยิงอยู่ที่ภูเขาลูกนั้น ที่ห้วยทรายนะ
ไปเผลอตัวถูกเขายิงตาย เวลาผมตายแล้วนี้เขาเอาเนื้อหนังมาถวาย
ขอให้ฉันฉลองเมตตาให้ผมด้วย
นี่เห็นไหมล่ะ ผมตายด้วยความพลั้งเผลอ
คือหิวน้ำไปกินน้ำเขาฆ่าตาย เขายิง
พอตื่นเช้ามาก็เรียกหมู่เพื่อนมา
ทำไมแปลกๆ อย่างนี้ มันจะจริงไหม
มันเป็นอย่างนั้นเมื่อคืนนี้ แกก็เล่าให้เขาฟัง
ไม่นานพวกลูกเมียของนายบินที่ฆ่าหมูตายแล้ว
เอาเนื้อมาถวายสำนักแม่ชี
นี่เนื้ออะไร โอ๋ย เนื้อหมูนี่ไอ้บินมันไปฆ่า
ได้หมูมาจากภูเขานั้นๆ เลยเอามาทำบุญให้ทาน
เป็นไงเข้ากันได้ไหมล่ะ ตรงเป๋งเลย
ชื่อไอ้บินจริงๆ ยิงหมูตายแล้ว ทางนี้มาบอกไว้ก่อน
เวลาเขาเอาเนื้อมาทานนี้ให้ฉลองศรัทธาให้ผมหน่อย
ผมจะได้มีส่วนบุญส่วนกุศลจากเนื้อนี้
ผมสุดวิสัยตายไปแล้ว บุญกุศลจะเป็นเครื่องหนุนผม
เวลาเขาเอามาถวายขอให้คุณแม่ช่วยฉลองให้หน่อย
พอพระออกบิณฑบาตกลับมานี้ เขาก็เอาเนื้อหมูมา เราซักใหญ่เลยที่นี่เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นสักครู่ พูดกันยังไม่จบ มาก็เรื่องเข้ากันร้อยเปอร์เซ็นต์เลย อย่างนี้เป็นต้น เข้าใจไหม มันลึกลับ สัตว์ทั้งหลายที่ตายไปนั้นจะห้ามกันได้ยังไง
เมื่อห้ามอันนี้ความมุ่งหมายของสัตว์ที่ตายไปแล้วจะไม่มีทางก้าวเดิน ไม่มีทางออก เข้าใจไหม ต้องอาศัยบุญกุศลจากเนื้อหนังของเขาที่ตายไปแล้วนั้นมาหนุนตัวเองไปอีก เข้าใจเหรอ
เพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าจึงไม่ทรงห้ามเรื่องการฉันเนื้อฉันปลา คือพระพุทธเจ้าไม่ทรงอนุญาตคำขอของพระเทวทัต เอาสดๆ ร้อนๆ มาพูดนี่ พระพุทธเจ้าทราบด้วยญาณ อันนี้เรายกมาเพียงตัวอย่างย่อๆ เพียงเท่านี้ นี่ละเหตุที่พระพุทธเจ้าไม่ทรงรับ
: ครูบาอาจารย์ไม่ดุ
: หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
http://www.luangta.com/thamma/thamma_talk_text.php?ID=2838&CatID=2
=================
ความเห็นส่วนตัวครับ (ของคุณ I am)
- ถ้าเราเป็นฆารวาส หาอยู่หากินด้วยตัวเองได้ เช่นเป็นปุถุชนหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง ไม่เกี่ยวเนื่องด้วยบุคคลอื่นและโดยไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่น เราก็สามารถรับประทานมังสวิรัตได้ ซึ่งก็ไม่เห็นแปลก เพราะเดี๋ยวนี้มีเทศกาลกินเจกันเป็นประจำทุกปี
- ในสมัยที่พระโพธิสัตว์ท่านเป็นพราหมณ์ บวชอยู่ในป่า ท่านก็ฉันใบไม้หรือผลไม้เท่าที่ท่านจะหาได้ เพราะท่านไม่เบียดเบียดสัตว์อื่นให้ได้รับความเดือดร้อน
- ถ้าเราเป็นนักบวชในพระพุทธศาสนา เราเป็นเนื้อนาบุญในอันที่สรรพสัตว์ทั้งหลายต้องการบูชา ไม่ว่าคน สัตว์ ยักษ์ เทวดา พรหม (ตามบทสวดมนต์สรรเสริญพระสังฆคุณที่ว่า สุปฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ อุชุปฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ...) ต้องเกี่ยวเนื่องกับบุคคลอื่นมากมาย ต้องอาศัยผู้อื่นในการยังชีพ การเลือกฉันอย่างนั้นอย่างนี้จึงไม่สมควร พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์จึงทรงไม่อนุญาตตามที่ท่านพระเทวทัตทูลขอ พระสงฆ์เป็นพุทธบุตรสมควรดำเนินรอยตามพระบรมศาสดาจึงจะถูกต้อง
- เมื่อกินเจ แล้วเกิดอุปทานว่าตนเป็นคนมีเมตตาสูง ร่างกายสะอาด ทำสมาธิก็ง่าย บรรลุธรรมก็เร็ว ถึงจะไม่ข่มคนกินเนื้อว่า เป็นยักษ์เป็นมาร ทำลายชีวิตสัตว์ ขาดเมตตา ก็ทำให้ตัวเองเกิดอัตตาขึ้น ขอให้ดูพระพุทธองค์ทรงฉันทั้งเนื้อและผัก เมตตากรุณาของพระองค์นั้น อัปมัญญา ไม่มีประมาณ
- ในชาดกเรื่อง สสปัณฑิต สมัยที่องค์พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นกระต่าย โดยให้ชีวิตเป็นทานนั้น หากทุกคนเป็นมังสวิรัตหมด การให้ทานของพระองค์ก็สูญเปล่าแน่
=======
http://www.dhammajak.net/board/viewtopic.php?t=15660
เรื่องฉันเนื้อฉันปลานี้ก็มีในพุทธบัญญัติแล้ว พระเทวทัตมาขอพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าไม่ทำตามจึงได้แยกจากพระพุทธเจ้า
๑) ให้พระอยู่ในป่าเป็นวัตร เป็นประจำชีวิตตั้งแต่วันบวช เข้าบ้านเป็นผิด พระองค์ก็อนุญาตไม่ได้ เพราะพระเกิดมากับญาติกับโยม พระมีความเคลื่อนไหวไปมาได้ ตถาคตเองก็อยู่ได้ทั้งป่าทั้งบ้านเกี่ยวกับโลกสงสาร แน่ะ เราอนุญาตไม่ได้
๒) ไม่ให้ฉันเนื้อฉันปลา ถ้าฉันเป็นผิด อันนี้ก็เหมือนกัน สิ่งที่เกิดมาตามที่อธิบายผ่านมาแล้ว พระองค์ยังทรงเล็งญาณดูอีกนะ เอาย่อๆ นักปฏิบัติภาวนาจะรู้เรื่องของพระพุทธเจ้าเหล่านี้ได้เต็มกำลังของตัวเอง
ขอไม่ให้ฉันเนื้อฉันปลา คือเนื้อปลาเหล่านี้ สัตว์บางประเภทๆ นี้ รายไหนตายไปเนื้อหนังของเขา เขาหวังประโยชน์จากเนื้อหนังของเขาตลอด เวลาได้นี้ไปทำบุญให้ทานเขามีหวังได้รับ ถ้าปิดเสียนี้ทางเดินของเขาที่จะได้บุญได้กุศลไม่มี
เอ้าไม่ต้องพูดไกลละ
คุณแม่แก้วก็เป็นลูกศิษย์หลวงตาบัว
ลูกศิษย์หลวงปู่มั่นนั่นแหละ แกนั่งภาวนาอยู่ตอนเช้า
มีบุรุษคนหนึ่งเข้ามาขอ คุณแม่
นี่ผมเป็นหมูถูกนายบินยิงอยู่ที่ภูเขาลูกนั้น ที่ห้วยทรายนะ
ไปเผลอตัวถูกเขายิงตาย เวลาผมตายแล้วนี้เขาเอาเนื้อหนังมาถวาย
ขอให้ฉันฉลองเมตตาให้ผมด้วย
นี่เห็นไหมล่ะ ผมตายด้วยความพลั้งเผลอ
คือหิวน้ำไปกินน้ำเขาฆ่าตาย เขายิง
พอตื่นเช้ามาก็เรียกหมู่เพื่อนมา
ทำไมแปลกๆ อย่างนี้ มันจะจริงไหม
มันเป็นอย่างนั้นเมื่อคืนนี้ แกก็เล่าให้เขาฟัง
ไม่นานพวกลูกเมียของนายบินที่ฆ่าหมูตายแล้ว
เอาเนื้อมาถวายสำนักแม่ชี
นี่เนื้ออะไร โอ๋ย เนื้อหมูนี่ไอ้บินมันไปฆ่า
ได้หมูมาจากภูเขานั้นๆ เลยเอามาทำบุญให้ทาน
เป็นไงเข้ากันได้ไหมล่ะ ตรงเป๋งเลย
ชื่อไอ้บินจริงๆ ยิงหมูตายแล้ว ทางนี้มาบอกไว้ก่อน
เวลาเขาเอาเนื้อมาทานนี้ให้ฉลองศรัทธาให้ผมหน่อย
ผมจะได้มีส่วนบุญส่วนกุศลจากเนื้อนี้
ผมสุดวิสัยตายไปแล้ว บุญกุศลจะเป็นเครื่องหนุนผม
เวลาเขาเอามาถวายขอให้คุณแม่ช่วยฉลองให้หน่อย
พอพระออกบิณฑบาตกลับมานี้ เขาก็เอาเนื้อหมูมา เราซักใหญ่เลยที่นี่เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นสักครู่ พูดกันยังไม่จบ มาก็เรื่องเข้ากันร้อยเปอร์เซ็นต์เลย อย่างนี้เป็นต้น เข้าใจไหม มันลึกลับ สัตว์ทั้งหลายที่ตายไปนั้นจะห้ามกันได้ยังไง
เมื่อห้ามอันนี้ความมุ่งหมายของสัตว์ที่ตายไปแล้วจะไม่มีทางก้าวเดิน ไม่มีทางออก เข้าใจไหม ต้องอาศัยบุญกุศลจากเนื้อหนังของเขาที่ตายไปแล้วนั้นมาหนุนตัวเองไปอีก เข้าใจเหรอ
เพราะฉะนั้นพระพุทธเจ้าจึงไม่ทรงห้ามเรื่องการฉันเนื้อฉันปลา คือพระพุทธเจ้าไม่ทรงอนุญาตคำขอของพระเทวทัต เอาสดๆ ร้อนๆ มาพูดนี่ พระพุทธเจ้าทราบด้วยญาณ อันนี้เรายกมาเพียงตัวอย่างย่อๆ เพียงเท่านี้ นี่ละเหตุที่พระพุทธเจ้าไม่ทรงรับ
: ครูบาอาจารย์ไม่ดุ
: หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
http://www.luangta.com/thamma/thamma_talk_text.php?ID=2838&CatID=2
=================
ความเห็นส่วนตัวครับ (ของคุณ I am)
- ถ้าเราเป็นฆารวาส หาอยู่หากินด้วยตัวเองได้ เช่นเป็นปุถุชนหาเลี้ยงชีพด้วยตนเอง ไม่เกี่ยวเนื่องด้วยบุคคลอื่นและโดยไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่น เราก็สามารถรับประทานมังสวิรัตได้ ซึ่งก็ไม่เห็นแปลก เพราะเดี๋ยวนี้มีเทศกาลกินเจกันเป็นประจำทุกปี
- ในสมัยที่พระโพธิสัตว์ท่านเป็นพราหมณ์ บวชอยู่ในป่า ท่านก็ฉันใบไม้หรือผลไม้เท่าที่ท่านจะหาได้ เพราะท่านไม่เบียดเบียดสัตว์อื่นให้ได้รับความเดือดร้อน
- ถ้าเราเป็นนักบวชในพระพุทธศาสนา เราเป็นเนื้อนาบุญในอันที่สรรพสัตว์ทั้งหลายต้องการบูชา ไม่ว่าคน สัตว์ ยักษ์ เทวดา พรหม (ตามบทสวดมนต์สรรเสริญพระสังฆคุณที่ว่า สุปฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ อุชุปฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ...) ต้องเกี่ยวเนื่องกับบุคคลอื่นมากมาย ต้องอาศัยผู้อื่นในการยังชีพ การเลือกฉันอย่างนั้นอย่างนี้จึงไม่สมควร พระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์จึงทรงไม่อนุญาตตามที่ท่านพระเทวทัตทูลขอ พระสงฆ์เป็นพุทธบุตรสมควรดำเนินรอยตามพระบรมศาสดาจึงจะถูกต้อง
- เมื่อกินเจ แล้วเกิดอุปทานว่าตนเป็นคนมีเมตตาสูง ร่างกายสะอาด ทำสมาธิก็ง่าย บรรลุธรรมก็เร็ว ถึงจะไม่ข่มคนกินเนื้อว่า เป็นยักษ์เป็นมาร ทำลายชีวิตสัตว์ ขาดเมตตา ก็ทำให้ตัวเองเกิดอัตตาขึ้น ขอให้ดูพระพุทธองค์ทรงฉันทั้งเนื้อและผัก เมตตากรุณาของพระองค์นั้น อัปมัญญา ไม่มีประมาณ
- ในชาดกเรื่อง สสปัณฑิต สมัยที่องค์พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นกระต่าย โดยให้ชีวิตเป็นทานนั้น หากทุกคนเป็นมังสวิรัตหมด การให้ทานของพระองค์ก็สูญเปล่าแน่
=======
http://www.dhammajak.net/board/viewtopic.php?t=15660