นายหลง...เคนโต้

[ไฟสถิตย์]

"แคนโต้ คือ บทกวีประเภทหนึ่ง

มีลักษณะเป็นกลอนเปล่า 3 บรรทัด
แคนโต้เป็นเพียงบทกวีที่ประกอบไปด้วยกลุ่มถ้อยคำสั้นๆ
แต่สิ่งที่น่าแปลกก็คือ เมื่อกลุ่มคำเหล่านี้
ถูกจัดเรียงเป็นสามบรรทัดแล้ว
กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
เมื่อได้อ่านแคนโต้ของใครผู้ใดก็ตาม
เป็นความยาวต่อเนื่องจำนวนมาก
คุณจะกลายเป็นผู้ล่วงล้ำ เข้าไปรับรู้ถึงอารมณ์
และห้วงความคิดคำนึงของชีวิตใครผู้หนึ่ง
ในลักษณะปะติดปะต่อ
และในยามที่คุณเผชิญหน้ากับถ้อยคำสั้นๆเหล่านั้น
คุณจะได้พบกับความหมายบางอย่าง
ผ่านความอ่อนไหว จากชีวิตเล็กๆบนโลกนี้"





แคนโต้ เป็นบทกวีไทยร่วมสมัย เกิดขึ้นโดยคนไทย
มีลักษณะเป็นลูกผสมระหว่างตะวันออกและตะวันตก
รูปแบบคล้ายกวีไฮกุของญี่ปุ่น มีความแตกต่างกันเล็กน้อย
ตรงที่ไฮกุจะเน้นไปทางการแสวงหาความหลุดพ้น
แต่แคนโต้นั้นเดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย

ในประเทศไทยมีผู้เขียนบทกวี 3 บรรทัดอยู่บ้างประปราย
แต่คนที่นิยาม การรวมกลุ่มของบทกวี 3 บรรทัด
ที่มีความยาวต่อเนื่อง 400 บทขึ้นไปว่า 'แคนโต้' นั้น คือ ฟ้า พูลวรลักษณ์

ฟ้า พูลวรลักษณ์ ได้ตีพิมพ์บทกวีแคนโต้หมายเลขหนึ่ง ในปี พ.ศ. 2515
และแคนโต้หมายเลขสองในปี พ.ศ. 2543
ต่อมาได้คัดเลือกกลุ่มห้าแคนโต้กลุ่มที่หนึ่ง ในปี พ.ศ. 2546
และห้าแคนโต้กลุ่มที่สอง ในปี พ.ศ. 2548

เครดิต : http://thaicanto.com/main/home.php (http://thaicanto.com/main/home.php)

[ไฟสถิตย์]

http://thaicanto.com/images/readicon1.jpghttp://thaicanto.com/img/read01.gif (http://thaicanto.com/read/read.php)
<CENTER><TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width="70%" border=0><TBODY><TR><TD vAlign=top>
http://thaicanto.com/images/fah1.gif</B> (http://thaicanto.com/read/readcanto.php?i=1&t=fah1&p=0)

คำนำ

http://thaicanto.com/images/fah101.gif
แคนโต้หมายเลขหนึ่ง เป็นงานที่ตีพิมพ์ครั้งแรก เมื่อปี ๒๕๑๕ หรือเมื่อ ๒๙ ปีมาแล้ว คิดแล้วน่าตื่นตะลึง เพราะมันนานเหลือเกิน นานเท่าหนึ่งชีวิต แต่ความแปลกอยู่ที่ว่า เมื่ออ่านมัน ผมยังรู้สึกว่า กาลเวลาเพิ่งผ่านมาเพียง ๒๙ นาที

แคนโต้หมายเลขสองแตกต่างกับแคนโต้หมายเลขหนึ่งที่ว่ามันแก่กว่า แต่ลำพังเพียงเท่านั้นคงไม่มีความหมาย ความพิเศษของแคนโต้หมายเลขสองอยู่ที่ว่า มันเด็กกว่าด้วย แคนโต้หมายเลขสองจึงเป็นอะไรที่โอบแคนโต้หมายเลขหนึ่งเอาไว้ แต่แม้กระนั้น สิ่งที่ไม่อาจแทนที่ได้ นั้นคือความเป็นวัยรุ่นของแคนโต้หมายเลขหนึ่ง ความกล้า ความกว้าง ความตรงไปตรงมา ความเลวร้าย ความอวดดี ความดื้อรั้น ความปวดร้าว ความต้องการทางเพศ ความมองโลกในแง่ร้าย ความหงอยเหงา ความหลงใหลในตัวเอง ความมีพลังงานมาก

สิ่งนี้เป็นบทกวีได้หรือ หรือหากเป็นก็คงไม่ใช่บทกวีที่ดีงามอะไร แต่ความมหัศจรรย์ของแคนโต้เริ่มทำงานในวินาทีนี้ ในเนื้อหาของแคนโต้หมายเลขหนึ่ง บทกวีเลวร้าย หลงใหลในอัตตา กลับมีความหมายมีความงาม เนื่องจากความหลากหลายแห่งความคิด ในที่สุดบทเหล่านี้ ก็เหมือนแมงป่องตะขาบ ที่เพิ่มความอุดมสมบูรณ์แห่งความหลากหลายของสิ่งมีชีวิตในโลก คนอ่านจะเข้าใจสิ่งที่ผมพูด เมื่อเขาค่อยๆอ่านไปเรื่อยๆ เหมือนเดินเที่ยวตลาด ความสนุกและเสน่ห์ของตลาดคือความหลากหลาย และความตื่นตะลึงที่ได้เจอสิ่งที่ไม่คาดฝัน หรือในบทใหม่อย่าง

๓๓๗
หัวใจของข้า
คือ
ธรรมชาติ

เพื่อนของผมบอกว่ามันแห้งเกินไป ไม่น่าเป็นบทกวี ผมบอกว่าอาจจะจริงในที่อื่น แต่ไม่ใช่แคนโต้หมายเลขหนึ่ง เพราะหัวใจของแคนโต้เป็นอย่างนี้เอง ชอบการท้าทาย ชอบลองดี ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ นี้คือหัวใจของเด็กวัยรุ่น ซึ่งแสดงตัวอย่างหมดเปลือกในงานชิ้นนี้
<CENTER>http://thaicanto.com/images/dec002.gif</CENTER></TD></TR></TBODY></TABLE></CENTER>

[ไฟสถิตย์]

นานๆสักครั้งที่ผมจะหยิบขึ้นมาอ่าน พบว่าบทอย่าง

๑๙
แล้วข้าจึงอยากทำความเลว
เพราะโลกนี้ว่างเปล่า
หงอยเหงา

๑๔๙
ความแก่ชราของธาตุไฮโดรเจนในอวกาศ
ไม่อาจลด
ความเจ้าอารมณ์ของข้า


บทเหล่านี้ล้วนแสดงตัวตนของผมในยุคนั้น ผมเขียนหนังสือเล่มนี้ในวัยสิบแปดสิบเก้าปี เป็นเด็กวัยรุ่นผู้มีกามารมณ์ตณหา ความสนใจใส่ใจในตัวเอง คร่ำครวญแสวงหา เอกลักษณ์ของตัวเอง และความเปิดเผยจริงใจอย่างประหลาด ความน่ารักที่แม้ในวันนี้ ก็ยากจะเสมอเหมือนได้



และอย่างบท

๑๘๕
คงไม่มีใครบนโลกนี้มีดวงตาเศร้าสร้อย
กว่าดาวินซี
บุคคลที่ข้ารักมากที่สุดบนโลกนี้

บทที่ว่ากันตรงๆ โง่เขลา ไร้มารยา เหล่านี้ ทุกวันนี้ผมคงเขียนอีกไม่ได้

[ไฟสถิตย์]

<CENTER>http://thaicanto.com/images/dec106.gif</CENTER>

ผู้เขียนแคนโต้หมายเลขสองแตกต่างกับผู้เขียนหมายเลขหนึ่งไม่น้อย เราจะพบว่ามันเหมือนสวนดอกไม้สองสวนที่แตกต่างกัน มีดอกไม้ต่างพันธุ์ และมีความงดงามคนละแบบ ในขณะที่แคนโต้หมายเลขสองมีความสุขุม เยือกเย็น บริสุทธิ์ มีธรรมชาติกว้างใหญ่ มีกามารมณ์ที่ไร้ตัณหา แคนโต้หมายเลขหนึ่งกลับมีพลังงานมากมายไร้ที่สิ้นสุดของเด็ก ความอยากรู้อยากเห็นในทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว และความกระตือรือร้นอยากทดลอง เหมือนเด็กวัยรุ่นที่แม้ต้องอยู่ในกรุงเทพฯ เขาก็มีความสดใสทุกคืนวัน เพราะความเป็นเด็กวัยรุ่นของเขานั่นเอง ทำให้เขาเห็นบทกวีมากมาย ปรากฎขึ้นรอบตัวของเขา แม้แท้ที่จริงมันจะเป็นป่าคอนกรีตแห้งแล้ง และกระด้างด้วยความป่าเถื่อน โหดร้ายของปีพอศอนั้น แคนโต้หมายเลขหนึ่งเป็นบทกวีที่เขียนในเมือง ในขณะที่แคนโต้หมายเลขสองเป็นบทกวีที่เขียนในป่าเขา

ตัณหาของเด็กคนนั้นในแคนโต้หมายเลขหนึ่งปรากฎขึ้นอยู่ตลอดเวลาและกังวลใจ ความครุ่นคิดถึงความตาย มันปรากฎขึ้นหลายต่อหลายครั้ง ลองดูบท

๒๖๓
เด็กคนนั้นกระโดดโลดเต้น
ข้างรั้วหนาม
ข้างเส้นผมของมนุษย์ที่ถูกตัดมาขึงเป็นกำแพงสีดำ

ผมมีแฟนแคนโต้หมายเลขหนึ่งอยู่สองรุ่น รุ่นแรกคือรุ่น ฉบับตีพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง ซึ่งเกือบสามสิบปีมาแล้ว ก่อนนี้พวกเขาเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นหนุ่มสาว แต่วันนี้พวกเขาคือคนวัยห้าสิบบวกลบ ส่วนรุ่นสองคือรุ่นที่อ่านฉบับตีพิมพ์ครั้งที่สอง ซึ่งรวมอยู่ในงาน การรวมงานบางส่วนครั้งที่หนึ่งของฟ้า กลุ่มนี้ วันนี้อายุสามสิบบวกลบ แต่ในแปดเก้าปีก่อนนั้น พวกเขาก็คือหนุ่มสาวที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในชีวิต เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเจอพวกเขาผมรู้สึกดีใจเป็นพิเศษ เพราะมันทำให้ผมเห็นสภาวะสากลของแคนโต้ ผมคาดหวังจะได้เห็นแฟนอีกรุ่นหนึ่งปรากฎตัวขึ้น เหมือนดอกไม้บาน ในแต่ละฤดูกาล

ผมอยากให้แฟนงานของผมเป็นผู้เขียนคำนำแทนผม ผมอยากได้พวกเขาในงานชิ้นนี้มากกว่างานชิ้นใด เพราะอยากให้เห็นร่องรอยแห่งความรัก ความผูกพัน และริ้วรอยแห่งกาลเวลา ความกว้างใหญ่ในวัยเด็กของเรา ซึ่งผู้ใหญ่จำนวนมากได้หลงลืมไปแล้วยังไม่พอ ยังพาลจะเปลี่ยนสีหน้ามาเป็นอริ มาหัวเราะเยาะ มาทำลายล้างโลกกว้างใหญ่เท่าจักรวาลนี้ของเรา

ในความเงียบอย่างยาวนานของแคนโต้ คนอ่านบางคนอาจสังเกตเห็นยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อน มันเป็นยุคของเผด็จการ และในภูมิภาคแถบนี้ ระอุไปด้วยไฟสงคราม สงครามเวียดนามตอนนั้น กำลังรบดุเดือด การรบลามปามมาถึงลาว เขมร และแม้แต่ในเมืองไทยเอง มีพื้นที่สีแดง สีชมพู

<CENTER>http://thaicanto.com/images/dec002.gif</CENTER>


ผมเคยคิดอยู่คนเดียวว่าความดีของแคนโต้หมายเลขหนึ่งอยู่ในช่องว่างระหว่างบท การเปลี่ยนแปลงของเรื่องราว จินตนาการ และอารมณ์ ความคาดไม่ถึง ความหลากหลายของความคิด เหมือนความหลากหลายของดอกไม้ เป็นสิ่งที่ประเมินไม่ได้ มันคือความสนุกสนาน และความงดงามของแคนโต้ แต่ตัวจริงของแคนโต้หมายเลขหนึ่ง ไม่ได้อยู่ที่บทกวี ๔๐๐ บท แต่อยู่ที่ช่องว่าง ๔๐๐ ช่อง ที่เชื่อมโยงพวกเขารวมกันเป็นหนึ่ง มันเป็นปรศนาที่ว่า เอ๊ะทำไม จากอารมณ์ความคิดของบทนั้น จึงกระโดดมายังบทนี้ได้อย่าง ไม่น่าเป็นไปได้ ที่คนๆเดียวกันจะมีความคิดความรู้สึกหลากหลายได้เพียงนี้ เหมือนคนคนนี้ไม่น่าจะสามารถกระโดดข้าวเหวลึกในป่ากว้างได้คล่องแคล่วว่องไว ปีนป่ายจากต้นไม้หนึ่งไปยังอีกต้นไม้หนึ่ง ได้ราวกับลิงกับค่าง

พื้นที่ตรงนี้กว้างใหญ่เหลือเกิน มันเป็นโลกส่วนตัว เป็นมุมสงบ ที่เด็กคนหนึ่งสามารถหลบหนีไฟสงคราม ความโหดร้ายของมนุษย์ ความซ้ำซากจำเจ ความหยาบในจิตใจมนุษย์ และเส้นทางชีวิตของคนรอบข้างที่ดูเหมือนกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นอะไร ทำอะไร ตั้งแต่เกิดจนตาย มันเหมือนดินแดนแห่งเทพนิยาย สวยงาม อ่อนหวานไม่สิ้นสุด ช่องว่างกว้างใหญ่นี้ ใครอ่านออก ใครมองเห็น เขาคือผู้อ่านแคนโต้ที่แท้จริง

บางครั้งผมคิดว่ามุมมองรี้ยากเกินไป คงไม่มีใครเข้าใจ อาจมีผมคนเดียวที่คิดอย่างนี้ แต่กาลเวลาผ่านมา ผมพบคนอ่านหลายคนที่มีความรู้สึกอย่างเดียวกับผม ซึ่งทำให้ผมดีใจมาก รู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย แสดงว่าความรู้สึกนี้เป็นสภาวะสากลที่เป็นจริง

ความดีของแคนโต้หมายเลขหนึ่ง เป็นความดีที่แอบแฝง มันละเอียดอ่อน มันลี้ลับ มันเงียบเหงา มันเหมือนโลกของคนใบ้ แต่นี้คือวิถีชีวิตของกวี และแม้แต่คนเขียนเอง บ่อยครั้งที่ลืมมันจนสนิท บ่อยครั้งที่คนเขียนเอง ก็ลืมเด็กคนนั้นในแคนโต้


<CENTER>http://thaicanto.com/images/dec104.gif</CENTER>

เมื่อผมจะตีพิมพ์แคนโต้หมายเลขหนึ่งใหม่เป็นครั้งที่สอง ผมตั้งใจว่าจะไม่แก้ไขแม้แต่บทเดียว เพราะกาลเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานเกือบสามสิบปี ผมไม่รู้จะแก้ไขที่ตรงไหน ไม่แน่ใจว่าจะทำให้มันดีขึ้นหรือเลวลง อดีตกาลล่วงผ่านไปแล้ว ชีวิตในนั้นเหมือนคนตาย เราคงแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่ในทางปฏิบัติ เมื่อผมต้องพิมพ์ต้นฉบับด้วยคอมพิวเตอร์ ผมอดขัดเกลาทีละนิดทีละหน่อยไม่ได้ ตอนแรกขัดเกลาเพียงบางคำ แต่แล้วในที่สุดผมแก้บทที่ ๕๒ จากของเดิม

คนโบราณอยู่ในคุกโบราณกับโซ่โบราณ
ฟังเสียงนก
โบราณ

มาเป็น

คนโบราณอยู่ในคุกโบราณกับโซ่โบราณ
ฟังเสียงนก
สมัยใหม่

สองบทนี้แตกต่างกัน ดีคนละแบบ คนละอารมณ์ แต่แปลกเหลือเกิน ผมบังคับมือของตัวเองไม่ได้ มันเกิดการแก้ไขและนี่เป็นจุดเริ่มต้น จากนั้นผมก็แก้ไขบางบท เขียนใหม่บางบท แม้ว่าโดยรวมจะประมาณยี่สิบเปอร์เซนต์ของหนังสือเล่มนี้ แต่มันก็เป็นปรากฎการณ์ที่ทำให้ผมนิ่งคิด และสรุปได้ว่านี้เป็นธรรมชาติของชีวิตที่ผมไม่อาจฝ่าฝืน

มันคือกฎแห่งความไม่เที่ยงแท้ การดิ้นรนของชีวิต การจ่ายราคาค่าผ่านทาง หากผมพิมพ์เหมือนเดิมทุกประการ ทั้งที่ผมยังมีชีวิตอยู่ ยังมีความรู้สึก มีอารมณ์ ผมรู้สึกผิดปกติ เหมือนตัวเองกลายเป็นซากศพ แต่การแก้ไขบ้างพอสมควร กลับเป็นความสนุกสนานซุกซน ผมยังเป็นคนเดิม ที่มีความโง่ผสมผสานอยู่ในความเฉลียวฉลาด ความซุกซน ซุกซ่อนอยู่ในความเรียบร้อย

มันทำให้ผมเข้าใจว่า ทุกชีวิต หากให้เขานั่งยายเวลากลับสู่อดีต จะเป็นอดีตของตัวเอง หรือของยุคใดสมัยใดในประวัติศาสตร์ แม้เขาจะตั้งใจไว้ดิบดี ด้วยกฎกติกา หรือปรัชญาชีวิต หรือกฎหมาย กฎศีลธรรม ว่าจะไม่แก้ไขต่อเติมอดีต เขาอาจทำได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะต้องเข้าไปข้องแวะ เปลี่ยนแปลงแก้ไขอดีต สิ่งนี้ไม่เกี่ยวกับความพอใจหรือความไม่พอใจ แต่มันเป็นการยืนยันถึงการมีอยู่จริงของตัวชีวิตเอง

สีสันบางอย่างของหนังสือเล่มนี้เปลี่ยนไป มันนิดเดียวเอง หากไม่สังเกตจะไม่เห็นมัน เหมือนใครคนหนึ่งซอยผมของตนให้สั้นลงนิดหนึ่ง หรือทาคิ้วของตัวเองอีกสักครั้ง มันเป็นไอหมอกจางๆที่ผ่านเข้ามา เป็นแสงสว่างน้อยๆที่เรืองรองปรากฏขึ้น สำหรับผม นี้คือ ความงดงามของชีวิต เป็นความธรรมดา

ฟ้า พูลวรลักษณ์




อ่านบทกวี

http://thaicanto.com/images/dec201.gifแคนโต้หมายเลขหนึ่ง บทที่ 001 - 100 (http://thaicanto.com/read/readcanto.php?i=1&t=fah1&p=0)

http://thaicanto.com/images/dec201.gifแคนโต้หมายเลขหนึ่ง บทที่ 101 - 200 (http://thaicanto.com/read/readcanto.php?i=1&t=fah1&p=100)

http://thaicanto.com/images/dec201.gifแคนโต้หมายเลขหนึ่ง บทที่ 201 - 300 (http://thaicanto.com/read/readcanto.php?i=1&t=fah1&p=200)

http://thaicanto.com/images/dec201.gifแคนโต้หมายเลขหนึ่ง บทที่ 301 - 400 (http://thaicanto.com/read/readcanto.php?i=1&t=fah1&p=300)




<CENTER>http://thaicanto.com/images/dec001.gif</CENTER>

[ไฟสถิตย์]

<TABLE class=tborder cellSpacing=1 cellPadding=6 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD class=thead>ขณะนี้มีคนกำลังดูกระทู้นี้อยู่ : 2 คน ( เป็นสมาชิก 2 คน และ บุคคลทั่วไป 0 คน ) </TD><TD class=thead width="14%">[ แนะนำเรื่องเด่น (http://board.palungjit.com/topic/upload.php) ]
</TD></TR><TR><TD class=alt1 width="100%" colSpan=2>ไฟสถิตย์ (http://board.palungjit.com/member.php?u=211538), สันโดษ (http://board.palungjit.com/member.php?u=193201) </TD></TR></TBODY></TABLE>
หุหุ นั่นแน่..ดูอยู่ใช่ไหม
<!-- currently active users -->

[ไฟสถิตย์]

รักเธอ
สวย
บาดใจ

บาด
ความรู้สึก
คนไร้รัก

รัก
เถอะ
รักไป

สิ่งที่ออกจากใจ
มีหรือ
จะไร้ค่า

ขอให้รัก
กอดเธอไว้
แม้วันใด.ไร้คนกอด

แม้วันใด
ไร้
คนกอด....ก็ยังไม่เป็นไร ยังได้รัก

โดย: แม่มดเล็กน้อย เมื่อ: 10/04/2008 - 09:53

[ไฟสถิตย์]

คน หนึ่ง
คิด ถึง
หนึ่ง คน

หนึ่ง คน
คน หนึ่ง
คิด ถึง

คิด ถึง
คน
คน หนึ่ง

เคนโต้หนายหลง หมายเลข 1

[ไฟสถิตย์]

1882. ผ่าน

ผ่าน
ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว
ในรอบอสงไขย

ที่จุดเชื่อมต่อสั้น สั้น
ระหว่างตา กับใจ
เป็นเพียงอนิจจัง

เฉกเช่นเงาในตาคู่นั้น
ตั้งอยู่เพียงครู่..แล้วดับ
เงาฉัน

เราต่างก็พบ เพื่อผ่าน
คงเหมือนทุกๆครั้งในวันวาน
ที่เลอะเลือน

ผ่าน
จะอีกกี่รอบวัฏสงสารก็เท่านี้
เพื่อผ่านไป

โดย: แม่มดเล็กน้อย เมื่อ: 10/04/2008 - 09:31:17

[ไฟสถิตย์]

ผ่านมา
ไม่
ผ่านไป

.. ... .. .. .

โดย: 6uod เมื่อ: 10/04/2008 - 15:23:40

[ไฟสถิตย์]

ข้างทางเดิน
ต่างหาก
ที่น่าจดจำ

โดย: ทานตะวัน เมื่อ: 10/04/2008 - 17:23:01

[ไฟสถิตย์]

495. รอยเท้า... ที่ก้าวเดิน

๑.ก้มมองเท้าตัวเอง
ฉันยังเยาว์นัก
ในโลกแห่งความจริง

๒.ก้าวเท้าออกเดิน
บนเส้นทางอันยาวไกล
ด้วยสงสัยมีอะไรอยู่ข้างหน้า

๓.เก็บความสงสัยไว้
ออกเดินทางตามหาความฝัน
บนเส้นทางแห่งความจริง

๔.กอดตัวเอง
ความฝันฉันอยู่หนใด
ก้าวไปท่ามกลางความสับสน

๕.กัดฟันออกเดินต่อไป
เหลียวมองรอบตัว
ผู้คนมากมายก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

๖.ก้าวเท้าออกวิ่งไป
หวังให้ถึงปลายทาง
แต่เปล่าเลย...

๗.เกิดอะไรกับฉัน
ฉันเหนื่อย ฉันท้อ
จึงนั่งรอความฝัน

๘.ก้อนหิน ดอกไม้ สายลม
ฉันนั่งชมสิ่งข้างทาง
สวยงามในใจฉัน

๙.มองดูผู้คนวิ่งผ่านฉันไป
แหงนหน้ามองฟ้า
ความฝันฉันอยู่หนใด

๑๐.ฉันลุกขึ้นยืน
ออกเดินทาง
หวังให้ความฝันคงอีกไม่ไกล


โดย: por_pui เมื่อ: 14/04/2006 - 11:35:48

[ไฟสถิตย์]

๑.
เพียงออกตามหาความสุขที่อยู่รอบกาย
สองเท้าก้าวเดิน
ตามความฝัน

๒.
เหยียบตะปู
เลือดไหล
น้ำตาไหล

๓.
พบเจอมามาก
ผืนดิน ผืนทราย
สายน้ำ

๔.
ฉันวิ่งตามผีเสื้อตัวนั้น
ฟ้ามืดลงทุกที
สองเท้าพาหลงทาง



โดย: ~โลกนี้คือที่ร้องไห้~ เมื่อ: 15/04/2006 - 22:58:08

[ไฟสถิตย์]

หน้า
กาก
หากเธอจะเห็นภายใต้ฉันจึงได้ยิ้มที่แท้

.. ... .. .. .

โดย: 6uod เมื่อ: 22/05/2008 - 14:33:19

[ไฟสถิตย์]

สัจธรรม

สัด จะ ทำ

คน สัด (คิด)จะ (กระ)ทำ

โดย: แพร เมื่อ: 23/05/2008 - 20:59:21

[ไฟสถิตย์]

สัตว์จะทำ
มนุษย์
ห้ามอย่างไร

สวัสดี.

โดย: ๐ว่างว่างระหว่างวัน๐ เมื่อ: 24/05/2008 - 17:08:48

[ไฟสถิตย์]

1250. ห่วง

หนึ่งใจ
คือ ห่วงใย
สองใจ คือ ห่วงกัน


....

หน้าที่ของคนที่นี่
คือเปลี่ยนแปลงตัวเอง
ให้คนที่นั่นหายห่วง

...

โดย: เงาฟ้า เมื่อ: 25/08/2007 - 06:43:41

[ไฟสถิตย์]

สองคน
สองใจ
ห่วงใยห่วงกัน

ห่วงมาก
ห่วงน้อย
ห่วงหาเหมือนกัน

คนที่นี่ห่วงมาก
คนที่นู่นห่วงน้อย
ห่วงใยถึงกัน

หายห่วง
คงยาก
หากเราไกลกัน

แม้ใกล้
ก็ห่วง
หากเธอเป็นอย่างนั้น 555+

โดย: น้ำเชื่อม เมื่อ: 25/08/2007 - 15:58:10

[ไฟสถิตย์]

ห้าห่วง
ทน
หายห่วง

.. ... .. .. .

โดย: 6uod เมื่อ: 26/08/2007 - 02:28:29

[ไฟสถิตย์]

1971. .. ... .. .. . เปื้อน

ฉันลืมไปแล้ว ว่านี่วันนี้ หรือพรุ่งนี้ หรือเมื่อวาน
มันเป็นวันเดิม
ตลอด

ไม่มีเธอ
ฉันรัก..
เหมือนอยู่ในสวนสนุกเพียงลำพัง

กลางวัน
กลางคืน
การเคลื่อนไหวของแสงมิได้มอบเงาแห่งรัก

เมื่อฝัน
ฉันพบ
ตื่นมาเห็นเพียงชั่วพริบตาและลืมไปตลอดกาล

รู้สึก
มันอาจน้อยเกินไปรึเปล่า
แต่ฉันว่ามันกลับมากมายยิ่งกว่า

น้ำแข็งกำลังละลาย
ฉันนำไปแช่แข็ง
มันคล้ายดังเดิมแต่ฉันรู้ดี

โลกใบนี้
เบี้ยว
แต่ใครกันที่เห็นจริงบ้าง

ผู้คนมากมายที่มองเห็นอยู่
มีอยู่จริง
ไร้สัมผัสไร้ตัวตนไร้ความหมายไร้เวลา

วันหนึ่ง
ฉันป่วย
โลกสีอ่อนซีดลง

คนหนึ่งวิ่งอีกคนเดินอีกคนนั่งอีกคนคลาน
ทุกคนหยุดอยู่ในรัก
บางคนยิ้มบางคนร้องไห้บางคนไม่มีความรู้สึกใดบางคน..

หล่น
เรากำลังหล่นจากโลก
สู่โลก

แปลกเหมือนกัน
ที่ฉัน
ยัง..

ไม่มีความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่
แต่แค่จุดเล็กที่สุด
ก็เพียงพอจะเรียกว่าเปื้อน

.. ... .. .. .

ผมมองหัวใจ
ที่เปื้อนรอยยิ้มและน้ำตา
ไร้รัก

.. ... .. .. .



โดย: 6uod เมื่อ: 31/05/2008 - 23:50:59

[ไฟสถิตย์]

http://www.siamkane.com/osCommerce/catalog/images/kitty02_01.jpg

ชิมิ ชิมิ

[หลงเข้ามา]

499. สุสาน

ยืนเต็ม
ไปด้วย
คนชุดดำ

ดอก ไม้
ดอกเดียว
หน้าหลุมศพ

คำครหา
โกหก
เสแสร้ง

ยืนดู
หน้า
ที่นอนตัวเองที่สุดท้าย

ไม่มีใคร
สนใจ
ตายไปก็แค่ ฝุ่น ของโลก

ลากกรูไปฆ่า
ลากกรูไปล้วงใส้
ยังดีกว่าให้เห็นภาพทรมาน

เหมือนจิตใจ
ตกลง
หลุมฝังศพ

ไม่มีที่ไหนดีเท่า
ความจริง
บนโลกนิรันทร์ดร

หลุมฝังศพดีชมพู
โลงศพสีดำ
โครงกระดูกสีขาว

หมดลมหายใจ
แวะมา
พักผ่อน

ทิ้งไว้ในใจ
กระดาษไหม้
ข้อความสุดท้ายของโลก

กระพือปีก
บินไปไกล
ตกลงสู่โลกนามว่า ความตาย

ปลดปล่อย
โซ่ตรวน
ปลดปล่อย

ร่างไร้วิญญาณ
ร่างไร้หัวใจ
โลกก็รู้ดีว่า ไม่มีจริง

โดย: ความตายที่ถูกลืม เมื่อ: 18/04/2006 - 13:18:21
<HR>
พบ
จาก
ที่สุสาน

โดย: เมิน-ทุกข์ เมื่อ: 18/04/2006 - 17:33:24
<HR>
กลับ
ไป
สุสาน

โดย: เมิน-ทุกข์ เมื่อ: 18/04/2006 - 17:40:20
<HR>
ยังคง...
เป็น
พันธนาการ

ยังคง
เป็นที่คุมขัง
แห่งใหม่

ตราบใด
หัวใจ
ยึดติด

มิอาจปลดปล่อย
แม้วิญญาณ
หลุดลอย

โดย: การเยียวยาในเขตร้อน เมื่อ: 18/04/2006 - 20:47:03
<HR>
__-
ข้าพเจ้า หนึ่งในคนชุดดำ

โดย: . เมื่อ: 19/04/2006 - 15:38:42
<HR>
ทำให้ความเส้ามาครอบเงาเทอหล่ะ
ถ้าเทอยังคิดที่แต่งเรือ่งแบบนี้อีก
เมือ่ไรที่นายจะมีความสุข
และออกมาจากความทุกนั่น
และจะแวะมาบ่อยๆๆนะ

โดย: ป่าน เมื่อ: 20/04/2006 - 00:48:38

[หลงเข้ามา]

ปากสีแดง
วาง
เฉย

หมึกหมด
อด
เขียน

ปากกาสีแดง
คู่
กระดาษขาว

การะดาษขาว
ว่าง
เพราะหมดหมึก

แคนโต้นายหลง หมายเลข 2

[หลงเข้ามา]

จิต
ติด
กาย

กาย
แยก
จิต

จิต
อิสระ
กาย



แคนโต้นายหลง หมายเลข 3

[ไฟสถิตย์]

http://www.siamkane.com/osCommerce/catalog/images/kitty02_01.jpg

ชิมิ ชิมิ

[ไฟสถิตย์]

ความ มืด
คืบ
คลาน

ความ สว่าง
ร่น
ถอย

เงียบ
สงบ
ใจ

คืบ
ถอย
เท่า เดิม


แคนโต้นายหลง หมายเลข 4

[ไฟสถิตย์]

คน
แอบ
อ่าน

หน้าไม่อาย
มา
แอบข้างหลัง

อ่านแคนโต้
รอ
แต่งแคนโต้

คน หนึ่ง รอ
คน หนึ่ง แอบ
คน สอง คน


แคนโต้นายหลง หมายเลข 5

[T W I S T I E]

ต่อนยอน ตะ ตอนยอน ต๊ะ
ตอนยอน ต่อนยอน ต๋อนยอน
http://www.yenta4.com/msn/emoticon/all/yenta4-emoticon-0264.gif

[k.kwan]

จริงใจ
ยิ่งใหญ่
จริงดิ

อ้าว
ซะงั้น
เอง

ไรอีกอะ
ป่าว
บ่นเล่นๆ

แป่วอีกละ
มาอีกดิ
ไมอีกอะ

ก็ไม่รู้
มันหวิวๆ
เหมือน

ใครจะตื่นขึ้นมา
ซะงั้น
อีกละ

แคนโต้ no.1 ของ เค

[k.kwan]

สวยงาม
เฝ้าคนึง
บึงน้ำสวย

มาเฝ้าหมวย
อีกละ
บ้าปะเนี่ย

หมวยไม่ว่าง
มีไรปะ
งั้นนะเฮีย

ถ้าหมวยว่าง
ก็ไม่บอก
หลอกให้หลง

มีไรปะ
แคนโต้ no.2 ของ เค

[k.kwan]

ตรูละงง
มันไรกัน
ว่าไปนั่น

เรื่องของฉัน
เรื่องของใคร
ใคร่เฉลย

ฉันว่างั้น
เทอว่างี้
ทุกทีเรย

มาอีกละ
ว่าไปเรื่อย
คนมันว่าง

อีกละ
แคนโต้ no.3 ของ เค

[k.kwan]

โลกนี้ใส
น้ำนั้นสวย
ใจสวยใส

ไร้สีสัน
หมั่นรักษา
นิ่งในใจ

ไร้วันและเวลา
ให้รักษา
ความดีศีลมั่นคง

เมื่อเกิดมา
ก็เฝ้า
รอวันดับ

ถึงวันพับ
วันไม่ใส
ก็ใจฉัน

ถึงอย่างไร
ให้รู้ไป
ถึงใจนั้น

ฟันฝ่าฝัน
ถึงวัน
ธรรมส่องใจ

ไปนั้น
แคนโต้ no.4 ของ เค

[ไฟสถิตย์]

http://www.bansansaran.com/forum/images/smilies/ext_pen04.gif

[หลงเข้ามา]

<TABLE class=tborder cellSpacing=1 cellPadding=6 width="100%" border=0><TBODY><TR><TD class=thead>ขณะนี้มีคนกำลังดูกระทู้นี้อยู่ : 2 คน ( เป็นสมาชิก 2 คน และ บุคคลทั่วไป 0 คน ) </TD><TD class=thead width="14%">[ แนะนำเรื่องเด่น (http://board.palungjit.com/topic/upload.php) ]
</TD></TR><TR><TD class=alt1 width="100%" colSpan=2>หลงเข้ามา (http://board.palungjit.com/member.php?u=206532), k.kwan (http://board.palungjit.com/member.php?u=202209) </TD></TR></TBODY></TABLE>
ดู เขา
ดู เรา
เห็น เรา เขา

[k.kwan]

หรอ

[หลงเข้ามา]

หรอ หรอ หรอ
หรา หรา หรา
หรอหรา หรอหรา

[k.kwan]

เด๋วปั๊ด...เหนี่ยว

ชิชะ... รู้ตัวป่าวเนี่ย

ว่าเป็นคนหรือมนุษย์

[jinny95]

เกิดพลัง เพราะภาษาสั้น ง่าย ตรง สื่อสะท้อนถึงสิ่งที่ดำรงอยู่ในจิตใจขณะเขียนนั้น (รึป่าว)^-^
โดยเฉพาะ ความ สั้น ของภาษา กระตุ้น จินตนาการของผู้อ่านได้เป็นอย่างดี (รึป่าว) ^-^

[หลงเข้ามา]

ผ่านวัน
พบวัน
ผ่านอีกวัน

ผ่านมา
ผ่านไป
ไม่ลืม

หยุดผ่าน
หยุดแล้ว
หยุดตรงนี้

แคนโต้หนายหลง หมายเลข 6

[k.kwan]

วันวานคืออดีตของปัจจุบัน
มัวแต่คิดถึงอดีต
อาจพลาดสิ่งที่ดีที่สุดในปัจจุบัน

ฉันคือใครวันนี้ยังไม่รู้
ฉันเฝ้าดูเขานั้นคือใครหนา
พาหวั่นไหวในอุรา

บ้าก็บ้าดูดูไปก็แล้วกัน
มาเมื่อมาเมื่อไรก็เมื่อนั้น
เขาคือฉันนั้นแหละหนาอย่างงงวย

เขาตื่นมาสานฝันวันฟ้าใส
มาแล้วไปแล้วแต่เขาแล้วกันหนอ
ถึงไม่มาก็แล้วแต่ฉันไม่ง้อ

ฉันคือฉันสติอยู่รู้แล้วกัน
ตื่นจากหลับก็งัวเงียซักนิดหน่อย
พอชินแล้วก็ดีไม่มีฝัน

ใช่เคนโต้ป่าวเนี่ย

[บุคคลทั่วไป 1 คน]

หายใจเข้า ฟืด
หายใจออก ฟาด
นกกินหนอน