Kirua Zoldik
06-05-2008, 05:12 AM
สวัสดีครับ
พึ่งเข้ามาในบอร์ดนี้ครั้งแรก ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี
คือ ....ตอนนี้ผมทุกข์ใจมากครับ ใครมีคำแนะนำอะไร รบกวนด้วยนะครับ
ความจริงมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมหลายครั้งแล้ว แต่เจอเรื่องแบบนี้ทีไร ผมแทบบ้าทุกครั้ง ทรมานใจทุกที
โดยส่วนตัวแล้วผมเป็นคนที่เกรงใจคนอื่นมาก อีกอย่างคือไม่ค่อยจะโกรธใครเท่าไร เป็นมิตรกับทุกคน และถึงตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่ แต่ปัญหาที่ทำให้ผมเป็นทุกข์เรื่อยๆมาก็คือ ผมรู้สึกไม่ดีมากๆหรือไม่สบายมากๆเวลามีคนไม่ชอบหน้าเรา หรือพูดง่ายๆก็คือมีคนโกรธหรือเกลียดเรานั่นเอง ด้วยความที่ผมมีแนวคิดส่วนตัวว่าต้องเป็นมิตรกับทุกคน(ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไมได้) เพราะฉะนั้นเวลาผมมีเรื่องผิดใจกับใคร ทะเลาะกับใคร หรือมีเรื่องอะไรๆทำนองนั้นกับเพื่อน คนใกล้ตัว หรือคนรู้จัก ผมไม่เคยอายหรือรู้สึกไม่ดี กลับรู้สึกดีด้วยซ้ำที่จะเป็นฝ่ายเข้าไปขอโทษ และขอคืนดี แม้บางทีผมจะรู้และมั่นใจว่าเราไม่ผิดหรือเรื่องมันไม่ได้เกิดจากเราก็ตาม
ทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไปขอโทษหรือทำอะไรซักอย่างเพื่อให้สถานการณ์มันคลี่คลายลง ทุกครั้งที่ทำแบบนั้นผมรู้สึกดีนะ ไม่รู้สึกเสียฟอร์มอะไร มันเป็นความสุขที่เกิดกับใจจริงๆ เหตุเพราะถ้าเราเป็นฝ่ายผิด และเข้าไปขอโทษมันก้อสมควรแก่เหตุแล้ว หรือแม้ว่าเราจะไม่ผิดแต่เราไปขอโทษ หรือไปปรับความเข้าใจ แล้วสถานการณ์มัมดีขึ้น ผมว่าก็เป็นเรื่องที่ดีไม่เสียหายอะไร
ที่นี้ปัญหาใหญ่ที่ผมเจอคือ มีหลายครั้งที่ผมทำตามที่บอกไป แต่ปรากฎว่าสถานการณ์มันไม่ดีขึ้น อย่างครั้งล่าสุดที่เจอมาก็กับคนรู้จักคนนึง รู้จักกันมานานพอสมควร ถ้าไม่ได้เข้าข้างตัวเองจนเกินไป คิดว่าไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับเค้าเลยนะ ออกจะให้ความเคารพด้วยซ้ำไป ช่วยเหลือะไรได้ก็ช่วยเสมอๆ (แน่นอนครับ หลายอย่างผมก้ได้รับการช่วยเหลือจากเค้าเช่นกัน) กับคนคนนี้ คร้งนี้ไม่ใช่คร้งแรกที่เกิดเรื่อง แต่ทุกครั้งสิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือ ไม่รู้จริงๆว่าผมไปทำไรให้เค้าไม่พอใจ อยู่ๆก็เกิดไม่ชอบหน้าผมซะอย่างงั้น พูดง่ายๆก็คือโกรธผมนั่นเอง คือไม่รู้จริงๆว่าผมไปทำอะไรให้ แต่อย่างที่ได้บอกไป ไม่ว่าจะเกิดจากความผิดของผมหรือไม่ ยังไงๆผมก็เป็นคนเข้าไปขอโทษเสมอๆ ยิ่งกับสถานการณ์ที่ผมไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร จากผมรึป่าวไม่รู้ แต่ทุกครั้งก็อนุมานเอาว่าเป็นความผิดของผมก็แล้วกัน และผมก็เลือกที่จะเข้าไปง้อ หรือขอคืนดีอะไรทำนองนั้น หลายครั้งที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ครั้งล่าสุด ผมได้ใช้ความพยายามหลายครั้งที่จะขอโทษและขอคืนดี คือทำทุกอย่างเพื่อให้หายโกรธผม แต่ปรากฎไม่ได้ผลแฮะ
ที่ผมคิดได้ก็คือ ต้องทำใจ ปลง และยอมรับสภาพว่าในโลกใบนี้คงต้องมีสักคนหรือสักวันที่จะมีคนเกลียดขี้หน้าเราเข้าจนได้ ก็คิดง่ายๆว่า (หนึ่ง) ถ้ามันเป็นความผิดผม ผมก็ขอโทษแล้ว ยอมรับผิดแล้ว แต่เค้าไม่ให้อภัย ก็แสดงว่าผมผมเลวมากเกินกว่าจะให้อภัยได้ ก็สมควรแล้วที่เป็นแบบนี้ (สอง) ถ้ามันไม่ใช่ความผิดผม ก็คิดซะว่าเป็นเรื่องของกรรม ที่ไม่ว่าจะทำดียังไงก็ไม่มีทางทำให้เคากลับมาดีกับเราได้ ไม่ได้โทษเค้า คือก็ยอมรับสภาพไป เมื่อเค้าไม่ชอบหน้าเรา ผมกคิดว่าไม่มีเหตุผลที่ผมจะหน้าหนาไปพยายามอ้อนวอนให้เค้ามาดีกับผม คือก็ทำแล้วในระดับหนึ่ง แต่ไม่ได้ผลก้แสดงว่าเค้าไม่ชอบหน้าเราจริงๆ อย่างงีแล้วก็ต้องทำใจ
สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผมเลือกทำก็คือ หนีไปจากชีวิตเค้า ไม่ข้องแวะกับเค้าอีก คิดแค่ว่าเค้าคงสบายใจหากเราไม่ไปยุ่งกับเค้า ไม่ได้หนีหน้าหรือหลบหน้าเพื่อประชดอะไร เพียงคิดว่ามันน่าจะเป็นสิ่งดีๆสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำให้เค้า ทำตามที่เค้าต้องการ เมื่อเค้าไม่ชอบหน้าผม ก็ไม่ไปกวนใจเค้า ก็แค่นั่น
ฟังดูเหมือนไม่มีปัญหา เหมือนผมจะปลงได้นะ แต่จริงๆลึกๆในใจไม่ใช่หรอก มันยังทุกข์ในใจอย่างมาก ผมไม่เคยสบายใจกับเรื่องนี้เลย คิดถึง นึกถึง กังวลกับเรื่องนี้ตลอดเวลา ผมพร้อมที่จะคืนดีตลอดเวลานะ แต่ผมคงแย่เกินไปถึงเป็นแบบนี้ รู้สึกไม่ดีเอามากๆที่เกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง มันเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างคาในใจ เป็นกังวลๆยังไงบอกไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไงครับ ใครมีคำแนะนำอะไรดีๆี ช่วยผมที เกิดเรื่องแบบนี้ทีไร ผมไม่เป็นอันต้องทำอะไรเลย ไม่สบายใจจริงๆ
<o></o>
ขอบคุณที่ให้ระบาย และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำครับ
คิรัว<o></o>
ปล. ขอโทษด้วยครับที่อาจเขียนไรวกวนไปหน่อย ไม่รูจะอธิบายยังไงจริงๆ หวังว่าคงจะพอเข้าใจปัญหาของผม
พึ่งเข้ามาในบอร์ดนี้ครั้งแรก ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี
คือ ....ตอนนี้ผมทุกข์ใจมากครับ ใครมีคำแนะนำอะไร รบกวนด้วยนะครับ
ความจริงมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมหลายครั้งแล้ว แต่เจอเรื่องแบบนี้ทีไร ผมแทบบ้าทุกครั้ง ทรมานใจทุกที
โดยส่วนตัวแล้วผมเป็นคนที่เกรงใจคนอื่นมาก อีกอย่างคือไม่ค่อยจะโกรธใครเท่าไร เป็นมิตรกับทุกคน และถึงตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่ แต่ปัญหาที่ทำให้ผมเป็นทุกข์เรื่อยๆมาก็คือ ผมรู้สึกไม่ดีมากๆหรือไม่สบายมากๆเวลามีคนไม่ชอบหน้าเรา หรือพูดง่ายๆก็คือมีคนโกรธหรือเกลียดเรานั่นเอง ด้วยความที่ผมมีแนวคิดส่วนตัวว่าต้องเป็นมิตรกับทุกคน(ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไมได้) เพราะฉะนั้นเวลาผมมีเรื่องผิดใจกับใคร ทะเลาะกับใคร หรือมีเรื่องอะไรๆทำนองนั้นกับเพื่อน คนใกล้ตัว หรือคนรู้จัก ผมไม่เคยอายหรือรู้สึกไม่ดี กลับรู้สึกดีด้วยซ้ำที่จะเป็นฝ่ายเข้าไปขอโทษ และขอคืนดี แม้บางทีผมจะรู้และมั่นใจว่าเราไม่ผิดหรือเรื่องมันไม่ได้เกิดจากเราก็ตาม
ทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไปขอโทษหรือทำอะไรซักอย่างเพื่อให้สถานการณ์มันคลี่คลายลง ทุกครั้งที่ทำแบบนั้นผมรู้สึกดีนะ ไม่รู้สึกเสียฟอร์มอะไร มันเป็นความสุขที่เกิดกับใจจริงๆ เหตุเพราะถ้าเราเป็นฝ่ายผิด และเข้าไปขอโทษมันก้อสมควรแก่เหตุแล้ว หรือแม้ว่าเราจะไม่ผิดแต่เราไปขอโทษ หรือไปปรับความเข้าใจ แล้วสถานการณ์มัมดีขึ้น ผมว่าก็เป็นเรื่องที่ดีไม่เสียหายอะไร
ที่นี้ปัญหาใหญ่ที่ผมเจอคือ มีหลายครั้งที่ผมทำตามที่บอกไป แต่ปรากฎว่าสถานการณ์มันไม่ดีขึ้น อย่างครั้งล่าสุดที่เจอมาก็กับคนรู้จักคนนึง รู้จักกันมานานพอสมควร ถ้าไม่ได้เข้าข้างตัวเองจนเกินไป คิดว่าไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับเค้าเลยนะ ออกจะให้ความเคารพด้วยซ้ำไป ช่วยเหลือะไรได้ก็ช่วยเสมอๆ (แน่นอนครับ หลายอย่างผมก้ได้รับการช่วยเหลือจากเค้าเช่นกัน) กับคนคนนี้ คร้งนี้ไม่ใช่คร้งแรกที่เกิดเรื่อง แต่ทุกครั้งสิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือ ไม่รู้จริงๆว่าผมไปทำไรให้เค้าไม่พอใจ อยู่ๆก็เกิดไม่ชอบหน้าผมซะอย่างงั้น พูดง่ายๆก็คือโกรธผมนั่นเอง คือไม่รู้จริงๆว่าผมไปทำอะไรให้ แต่อย่างที่ได้บอกไป ไม่ว่าจะเกิดจากความผิดของผมหรือไม่ ยังไงๆผมก็เป็นคนเข้าไปขอโทษเสมอๆ ยิ่งกับสถานการณ์ที่ผมไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร จากผมรึป่าวไม่รู้ แต่ทุกครั้งก็อนุมานเอาว่าเป็นความผิดของผมก็แล้วกัน และผมก็เลือกที่จะเข้าไปง้อ หรือขอคืนดีอะไรทำนองนั้น หลายครั้งที่ผ่านมาก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ครั้งล่าสุด ผมได้ใช้ความพยายามหลายครั้งที่จะขอโทษและขอคืนดี คือทำทุกอย่างเพื่อให้หายโกรธผม แต่ปรากฎไม่ได้ผลแฮะ
ที่ผมคิดได้ก็คือ ต้องทำใจ ปลง และยอมรับสภาพว่าในโลกใบนี้คงต้องมีสักคนหรือสักวันที่จะมีคนเกลียดขี้หน้าเราเข้าจนได้ ก็คิดง่ายๆว่า (หนึ่ง) ถ้ามันเป็นความผิดผม ผมก็ขอโทษแล้ว ยอมรับผิดแล้ว แต่เค้าไม่ให้อภัย ก็แสดงว่าผมผมเลวมากเกินกว่าจะให้อภัยได้ ก็สมควรแล้วที่เป็นแบบนี้ (สอง) ถ้ามันไม่ใช่ความผิดผม ก็คิดซะว่าเป็นเรื่องของกรรม ที่ไม่ว่าจะทำดียังไงก็ไม่มีทางทำให้เคากลับมาดีกับเราได้ ไม่ได้โทษเค้า คือก็ยอมรับสภาพไป เมื่อเค้าไม่ชอบหน้าเรา ผมกคิดว่าไม่มีเหตุผลที่ผมจะหน้าหนาไปพยายามอ้อนวอนให้เค้ามาดีกับผม คือก็ทำแล้วในระดับหนึ่ง แต่ไม่ได้ผลก้แสดงว่าเค้าไม่ชอบหน้าเราจริงๆ อย่างงีแล้วก็ต้องทำใจ
สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น สิ่งที่ผมเลือกทำก็คือ หนีไปจากชีวิตเค้า ไม่ข้องแวะกับเค้าอีก คิดแค่ว่าเค้าคงสบายใจหากเราไม่ไปยุ่งกับเค้า ไม่ได้หนีหน้าหรือหลบหน้าเพื่อประชดอะไร เพียงคิดว่ามันน่าจะเป็นสิ่งดีๆสิ่งสุดท้ายที่ผมจะทำให้เค้า ทำตามที่เค้าต้องการ เมื่อเค้าไม่ชอบหน้าผม ก็ไม่ไปกวนใจเค้า ก็แค่นั่น
ฟังดูเหมือนไม่มีปัญหา เหมือนผมจะปลงได้นะ แต่จริงๆลึกๆในใจไม่ใช่หรอก มันยังทุกข์ในใจอย่างมาก ผมไม่เคยสบายใจกับเรื่องนี้เลย คิดถึง นึกถึง กังวลกับเรื่องนี้ตลอดเวลา ผมพร้อมที่จะคืนดีตลอดเวลานะ แต่ผมคงแย่เกินไปถึงเป็นแบบนี้ รู้สึกไม่ดีเอามากๆที่เกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง มันเหมือนมีอะไรบางอย่างค้างคาในใจ เป็นกังวลๆยังไงบอกไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไงครับ ใครมีคำแนะนำอะไรดีๆี ช่วยผมที เกิดเรื่องแบบนี้ทีไร ผมไม่เป็นอันต้องทำอะไรเลย ไม่สบายใจจริงๆ
<o></o>
ขอบคุณที่ให้ระบาย และขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำครับ
คิรัว<o></o>
ปล. ขอโทษด้วยครับที่อาจเขียนไรวกวนไปหน่อย ไม่รูจะอธิบายยังไงจริงๆ หวังว่าคงจะพอเข้าใจปัญหาของผม